Maraþonmæðgur

Ég hef gaman að Maraþonmæðgunum sem eru að kynna Reykjavíkur maraþonið í ár.  Er búin að horfa á öll vídeó-in og flissa af þessum vitleysingum, snillingar.  

Í morgun fór ég í langa laugardagstúrinn minn að venju.  Byrjaði með bóndanum en hleypti honum svo á fulla fart meðan ég naut þess að rúlla þetta þægilega í blíðunni eftir strembna keppnisviku og 3 Esjur...

Í því sem ég hleyp fram hjá Kaffi Vest mæti ég Maraþon móðurinni á hlaupum!  Ég var bara smá star-struck og sagði eitthvað bjánalegt eins og 'Áfram Maraþonmæðgur!...'   Mehh... 

En svo fór ég að hugsa hvað það væri gaman að vera 'Maraþonmæðgur'.  Við mamma áttum báðar frekar strembin vetur og þurfum að skerpa á matarræði og hreyfingu til að komast aftur í topp form.  

Á leiðinni heim var ég í huganum búin að skrá okkur mömmu í RM, búin að setja upp síðu á Hlaupastyrkur.is fyrir okkur til að safna fyrir sumarbúðirnar í Reykjadal (af því við erum svo heppnar að hafa eignast samtals 8 heilbrigð börn) og byrjuð að taka skemmtileg vídeó af þjálfuninni.  Alveg komin á flug...

Mamma kom í kaffi áðan og ég sagði henni frá þessari snilldarhugmynd með ástríðu og handahreyfingum til að sannfæra hana.  'Já auðvitað, ég er til!'.

Má ég kynna... Team Skarpaas.  Við ætlum að rústa þessu!!!  Eða bara skemmta okkur rosalega vel á ferðalaginu og verða aðeins betri á morgun en í gær  :) 

Einu sinni var ég plebbi

Ég viðurkenni að hér áður fyrr þá stóð ég mig stundum að því að hugsa 'Hva, getur þetta listamannalið ekki bara séð um sig sjálft!'.   Ætli ég það hafi ekki verið á þeim tíma sem ég kaus Sjálfstæðisflokkinn...  Já, já, batnandi fólki og allt það.

Ætli það stafi ekki af smá öfund þegar fólk hugsar svona?  Listamenn eru með aðra forgangsröðun en hinn almenni plebbi.  Það skiptir meira máli að fylgja hjartanu en að eignast eitthvað drasl.  Af hverju eigum við ábyrgðarfulla fólkið að styðja við þá sem gera bara það sem þau elska að gera og við fáum að njóta, á meðan við erum að streða... af því að við veljum það?  Hmmm... 

Súrt væri lífið án tónlistar.  Ég er svo lánsöm að vinna með fullt af listamönnum og snillingum, meðal annars henni Heiðu.  Ég las grein um hana í Fréttablaðinu um daginn en ég hafði ekki hugmynd að hún væri tónlistarmaður.  En það sem ég vissi var að hún er einstök og bætir lífið hjá öllum sem eru nálægt henni með fallega brosinu sínu.  

Mitt helsta framlag til tónlistarsögu Íslands er að ég tók þátt í nafna-samkeppni þegar velja átti nafn á nýtt tónlistarhús í Reykjavík.  Ég las auglýsinguna, gekk rakleitt að tölvunni minni og skrifaði tölvupóst:

Mín tillaga er 'Harpa'.  

Rökstuðningur:

• Harpa er hljómfagurt kvenmannsnafn sem allir þekkja.
• Harpa er heiti á hljóðfæri sem passar náttúrulega einstaklega vel.
• Harpa er eitt af gömlu heitunum á mánuðunum okkar og skemmtileg vísan í gamlar hefðir.
• Harpa fallbeygist í Hörpu og þá fáum við líka sér-íslenskan staf í nafnið.

Mörgum mánuðum og svo sem einu hruni síðar fékk ég sent viðurkenningarskjal og glaðning:

En tónlistarhús er ekkert án tónlistarmanna.  Ef ég hef einhvern tímann gert eitthvað fyrir einhvern sem langar til að 'Pay it forward' þá er upplagt að kíkja á síðuna hennar Heiðu og kaupa svo sem eins og eitt lag af henni fyrir nokkra dollara svo hún finni stuðning og fái innblástur í að semja meira.

'Heiða heldur tónleika í Hörpu...' hljómar nú doldið vel er það ekki?

Páskahugvekja trúleysingjans

"Hvað ætlarðu að gera í páskafríinu?"  Akkúrat það, vera í páskafríi.  Ég ætla ekki að gera neitt sem ég þarf ekki að gera, bara dóla mér, hvíla mig, hlaupa og slaka á.  Og reyndu bara að segja mér að drífa mig að gera eitthvað eða 'Við verðum að nýta daginn...'.  Og þetta er búið að vera besta páskafrí í heimi.  

Í gærmorgun lögðum við hjónin af stað í langan hlaupatúr.  Þegar við erum rétt komin að brúnni yfir Miklubraut sjáum við mann koma skjögrandi í áttina að okkur, greinilega ofurölvi.  Við erum rétt komin framhjá honum þegar heyrist mikill dynkur og við sjáum að hann hefur dottið beint á nefið.  

Eitt sekúndubrot vissi ég ekki hvað ég ætti að gera, maður er hálf óöruggur og hræddur við svona drukkið fólk, en snéri svo við og hugaði að manninum.  Þetta var útlendingur, geri ráð fyrir að hann hafi verið verkamaður frá Austur-Evrópu og þegar ég spyr hann hvort það sé í lagi með hann þá endurtekur hann í sífellu 'I'm sorry... I'm sorry...'.  Ég horfði í augun á honum og sagði að þetta væri allt í lagi 'It's OK', kallaði á Þórólf og saman náðum við að hjálpa honum á fætur.  Hann var svo valtur á fótunum að ég þorði ekki að sleppa honum strax og reyndi að fá upp úr honum hvert hann ætlaði.  Það eina sem hann sagði var 'I'm sorry'.  Þá vorkenndi ég honum svo mikið að ég knúsaði hann og þvílíkt knús, hann ætlaði aldrei að sleppa mér.  Þegar hann loksins sleppti tautaði hann eitthvað og tók nokkur skref í áttina að Þórólfi sem hálf hörfaði undan en þá vildi hann bara knúsa hann líka.  'Thank you... Thank you... I'm sorry....'   Og svo knúsaði hann mig aftur, rosalega fast.

Við horfðum á eftir honum labba inní hverfi, snérum við og gáðum hvort það væri ekki örugglega í lagi með hann.  Hugsuðum um hvað við ættum það gott.  Svo hlupum inn í Kópavog og í tilefni dagsins tókum við Himnastigann og það fjórum sinnum.  Okkar eigið píslarhlaup.  

Í dag var planið að taka æfingu í höllinni en á leiðinni sagði kroppurinn minn mér að hann væri ekki í stuði og þyrfti rólegheit eftir átök síðustu daga.  Kyssti karlinn bless og hljóp áfram niðrí bæ.  Á leiðinn var ég að hugsa um fyrirlestur sem ég fór á með honum Þorgrími Þráinssyni og hafði gagn og gaman af.  Hann talaði um mikilvægi þess að passa uppá að gera góðverk reglulega, hann talaði án þess að hafa glærur (tek mér það til fyrirmyndar næst) og hann sagð meira að segja 'Maður þarf að vanda sig svolítið við lífið...'.  Það fannst mér gaman en fyrirlesturinn minn heitir einmitt 'Að vanda sig við lífið'.

Í því að ég er að hugsa þetta, hleyp ég fram á tvær konur með kort, greinilega týndar.  Ég hugsaði með mér að þetta væri akkúrat dagurinn og hlaupið til að stoppa og hjálpa til ef ég gæti.  Þær voru á leiðinni í Laugardalinn og ég vísaði þeim í rétta átt og kvaddi.  Áfram niðrí bæ og datt í hug að hlaupa að Hallgrímskirkju af því Lilja var nýbúin að mála mynd af henni.   

Niður Skólavörðustíginn, í besta skapinu mínu og framhjá Kaffitári.  Situr ekki Þorgrímur Þráinsson við gluggann og sem ég er að hlaupa framhjá hugsa ég með mér að alla jafna myndi ég bara halda áfram en í dag er öðruvísi dagur og þá ætla ég að haga mér öðruvísi.  Snéri við, skottaðist inn og pikkaði í hann og þakkaði fyrir fyrirlesturinn um daginn.  'Þetta er svona öðruvísi dagur hjá mér...' Thí hí, vandræðalegt.   

'Eva, ert þetta þú að áreita gestina :)'  Situr ekki á næsta borði ný vinkona mín sem er kaffibarþjónn og svo miklu, miklu meira í Nýherjabyggingunni, sennilega eitt vel heppnaðasta eintak af manneskju sem orðið hefur á vegi mínum.  Græddi gæðaknús og hélt svo áfram niður að Tjörn.  Við Fríkirkjuna fann ég næsta fórnarlamb, mann með kort, klórandi sér í hausnum.  Vísaði honum veginn að BSÍ.  

Nú vantaði mig bara einn enn til að ná þremur, því góðverk eru eins og rósir.  Enginn í vandræðum.  Hljóp aftur upp Laugaveginn og þegar ég nálgast Hlemm sé ég mann á kaffihúsi sem horfir út um gluggann og beint á mig.  Hann er svona milli sextugs og sjötugs, með hvítt hár og skegg og situr með eldri konu sér við hlið.  Hann horfir á mig eins og bara hlauparar horfa á aðra hlaupara þegar þeir eru ekki að hlaupa sjálfir en vildu óska þess að þeir væru það.   Ég horði til baka á hann eins og hlaupari sem er að hlaupa, sem sér hlaupara sem getur ekki hlaupið, finnur til með honum og er í leiðinni þakklátur.  Sendi mitt fallegasta bros og þegar ég fór framhjá snéri hann sér við og veifaði.  Allt er þegar þrennt er.  

Akkerið í ólgusjónum

Enn eina ferðina tók ég ákvörðun um að henda mér út í djúpu laugina þegar ég var búin að koma mér svona líka vel fyrir í heita pottinum.

Eftir tæplega tveggja ára starfsferil hjá Betware, þar sem ég get með sanni sagt að ég blómstraði, bæði félagslega og í starfi, sagði ég upp störfum þegar mér bauðst spennandi tækifæri á nýjum stað. Það var langt frá því að vera auðveld ákvörðun en núna eftir tvær vikur hjá Tempo er ég fullviss um að ákvörðunin var góð.  Ég er reyndar eins og barinn harðfiskur þegar ég kem heim á daginn, hausinn á milljón við að tileinka sér nýja hluti en það er góð þreyta, ekki vond og ég hlakka til að fara í vinnuna og reyna að leysa þær þrautir sem liggja fyrir hvern dag.

Í atinu er tvennt sem er algjörlega lífsnauðsynlegt fyrir mig að sinna af alúð meðfram breytingunum.  Annars vegar hlaupin og ég er búin að vera hörkudugleg að mæta á allar æfingar og taka vel á því líkamlega þegar kollurinn er bensínlaus.  Ég er líka búin að stofna nýjan hlaupahóp í vinnunni eða réttara sagt í hverfinu, Tempo hlaup, ásamt félaga mínum, honum Indriða (á ég að gera það?).  Við erum komin með yfir 20 Facebook meðlimi, þar af eru 5 orðnir virkir.   Við hlaupum upp á Klambratún, niðrí bæ að Tjörninni og ég hlakka til að fara með hópinn inní Laugardal og kynna þau fyrir sprettunum hans Gunna Palla!

Hins vega þarf að stunda núvitund og ein besta leiðin til þess er að sinna flóknu prjónaverkefni.  Nú er komin tími á peysu update, ég eftir eina ermi, samsteningu og kantinn  ;)

Vika 8

Bakstykkið

Framstykkin

Og önnur ermin... :)

Þvílík móðgun...

Ég á fjóra eldri bræður og ég velti því stundum fyrir mér hvernig mamma lifði af uppeldisárin.  Fjórir gaurar fæddir á fimm árum, engir peningar til og það sem er mér óskiljanlegast, hún átti ekki einu sinni þvottavél!  Og ég segi viljandi 'hún'.

Um það leyti sem ég kom í heiminn eða þar um bil, en þá voru stákarnir ca. 9-14 ára, bjuggum við nýbyggingu í norðanverðum Laugarásnum.   Húsið var með útsýni yfir Esjuna og höfnina, sem þá var verið að byggja upp.  Hafnarsvæðið var uppáhaldsleiksvæði hjá krökkunum og af sögunum sem ég hef heyrt stórhættulegt, enda engin Herdís Storgaard að passa uppá börnin okkar í þá daga.

Eitt skiptið komu stákarnir heim með drulluskítuga samfestinga sem þeir fundu niður á höfn, allir út í olíu og ógeði, en þeir voru skildir eftir af verkamönnum með öðru sorpi.  Bræðrum mínum þótti mikið sport að dressa sig upp í þessari múnderingu og spígspora um bæinn.

Einn daginn var mamma að sýsla í eldhúsinu og verður litið út um gluggann.  Hún sér gamla konu sem greinilega er á leið úr mjólkurbúðinni með mjólkurfernur í mjólkurnetinu sína, rölta í áttina að Badda bróður í ógeðsdressinu og gefa sig á tal við hann.   Eftir nokkra stund tekur hún sig til, sveiflar netinu með mjólkurfernunnum og slær bróður minn kaldan í jörðina.  Mamma stekkur út, hleypur til þeirra og spyr hvað í ósköpunum gangi á?

'Það kemur þér ekkert við!' segir sú gamla.  Mamma segir það ekki rétt, hún sé móðir drengsins sem liggi í götunni.  Þá snýr sú gamla uppá sig og rýkur í burtu.  

Þegar Baddi rankar við sér og mamma fer að spyrja hann út í atburðarásina þá kemur í ljós að sú gamla hafði skammast yfir útganginum á honum og spurt hann hvar í ósköpunum hann hefði fengið þessa múnderingu.

Baddi bróðir svaraði: 'Í Herradeild PÓ!'.

Herradeild PÓ var flottasta tískuverlsunin í bænum, meira um það hér!

Taka tvö

Ég lifi og hrærist í umhverfi þar sem allt gengur út á 'continuous improvement', stöðugar framfarir og að draga lærdóm af síðasta verkefni.  Það gaf því auga leið að eftir frumraunina, með öllum þeim mistökum sem ég gerði, þá var ekkert annað í stöðunni en að leggja í töku tvö.  Ætli ég sé ekki svona þrisvar sinnum fljótari núna, er með munstrið í puttunum og kollinum.  Þessi peysa verður í ljósum lit úr garni sem er ullarblanda og hún á að vera aðeins síðari en ekki síðri en sú fyrsta.  

Vika 1.

I'm a runner

The date is May 7th 2002.  I sneak out at the crack of dawn and run/walk a 2k route around my neighborhood, my first run... ever.   A colleague of mine had somehow, with her supernatural powers, managed to convince me that even I could run.  I was thirty years old, had never done any kind of sports, been overweight all my life, smoked two packs a day for years and to put it simple, really excelled at self destruction in any way shape or form...

When I got back home I wrote down the distance and the time in a little notebook, as she had suggested.  The next day I did it again and the day after that.  A few days later I ran a little further.  I got huge blisters on the insoles of both my feet and after two weeks of running in my old trainers, I bought my very first pair of running shoes.  Another round of blisters and a couple of weeks later after inserting new orthotics, I went through round three, the final round.  I had heard somewhere that if you kept at it for six weeks you would become a runner and that was something I really wanted.  I didn't question it,  I never looked back and I never considered quitting.

I remember when I bought my first pair of running tights and I was too embarrassed to wear them.  I stuffed them in the back of my closet.  A few weeks later I visited my brother in the country and tried them out where no one knew me.  I still have them. 

I will never forget my first race.  My goal was to run a sub 60 minute 10k, which I did, the time 54:39.  Later that year I ran a sub 50 (48:46).  In the final stretch a girl passed me and beat me by 2 seconds.  I still remember the feeling and I wowed I would NEVER let it happen again.  A week later I placed second in a race and experienced my first time on the podium.  I didn't touch the ground for days.  Once you have had a taste of the podium it is irresistible.

I have participated in 272 races, running, cycling, bi- and  triathlons and raced my way to the podium in most of them.  I have been the national champion in 5000 m, 10 km road racing, cross-country running, in an ultra marathon 55k, bicycle road racing and set a new national record in half Iron man triathlon distance.   I have run three marathons, the last one on my birthday in 2008 where I ran a PB 3:09 and placed 5th on the all time Icelandic female marathon top finisher list.  Winning the Laugavegur Ultra 55k that same year is probably my sweetest victory to date.  I‘m very fortunate to be married to a runner, who understands what it‘s all about.

In the last twelve and a half years I have run 26.517 km or approximately 70% of the Earths circumference (38.600 km :) and I plan to complete the distance before I‘m fifty.  Then I‘ll start round two.   I have had some injuries, none that were serious.  I was diagnosed with a herniated spinal disc a few years ago, running helps me keep it in check so it doesn't affect my quality of life.  I have run my way through 6 pregnancies, four miscarriages, two full term and given birth to two amazing human beings in record time.  Today I am 43 years old and weigh exactly forty kilos less than twenty years ago.

Running has taught me that you reap what you sow and that is a valuable lesson.  Through running I have met the people I admire the most in life and the least.  It‘s good to be able to recognize both.  I wouldn't be the person I am today if it wasn't for running and I like the person I see in the mirror every morning and I make sure I care for her. 

Who am I?  I‘m a daughter, sister, mother, wife, friend, acquaintance, good, bad, naughty, funny, a winner and so much more.

And yes, I‘m a runner.  

Mission accomplished

Já það tókst um miðjan síðasta mánuð að klára verkið!   Peysan er æðisleg, hlý og góð.  Hélt reyndar að ég hefði klúðrað þessu algjörlega þegar ég ætlaði aðeins að setja hana í skol og leggja til, áttaði mig ekki á að skol prógrammið á velinni minni með ofurþeytivindu í lokin...   Var ekkert sérstaklega kát þegar ég tók hana úr vélinni og sá að hún hafði skroppið ansi mikið saman og þéttst.  En þegar hún þornaði, þremur dögum síðar, var hún bara akkúrat passleg.  Hjúkkit.  Nokkrar myndir af dýrðinni, gjörið svo vel.  Og já ég byrjuð á annarri, hún verður 'off white' og ég verð örugglega helmingi fljótari, búin að gera öll mistökin og læra af þeim.  Tatahh...

Running Retrospect 2014

2014 var fyrst og fremst afar ánægjulegt hlaupaár hjá mér, stútfullt af góðum minningum og lærdómi.

Árið byrjaði með miklum kulda og endalausum klaka og það átti eftir að hafa áhrif á plön sem gerð voru á sumarkvöldi árinu áður og fyrir fótbrot...  Eftir ágætis janúar Powerade fékk ég lungnabólgu í fyrsta sinn og ég var heillengi að jafna mig á því, alveg 6 - 8 vikur.  Febrúar Powerade bar þess merki og það var rétt svo að ég hafði það alla leið í mark... þurfti í fyrsta sinn á ævinni að stoppa (fyrir utan fótbrotið náttla) í miðju keppnishlaupi, taka mig saman í andlitinu til að klára.  

Í febrúar vorum við byrjuð að undirbúa okkur fyrir Milanó maraþonið og þá kom annað smá áfall.  Á hádegisskokki með vinnufélögunum rann ég til í hálkunni og datt asnalega, beint á rassinn ofan á ökklann og yfirspennti á mér hnéð.  Ég var nú ekki alveg til í að gefa maraþondrauma upp á bátinn einn, tveir og þrír en eftir dettið gat ég skokkað án óþæginda en ekki tekið neinn hraða og þegar það fór að telja í vikum kyssti ég Mílanó bless.

Mars og Apríl báru merki veikindanna og hnjasks en þegar tók að vora var ég orðin strýheil og fín. Ég tók þátt í nýju utanvegahlaupi með vinnufélögunum í Þórsmörk sem var mjög skemmtilegt og Icelandair hlaupið var gott, ég jafnaði besta tímann minn.  Varð svo Íslandsmeistari með sveitinni minni í Víðavangshlaupi Íslands tveimur dögum síðar.

Ég tók þátt í nýju 5 km hlaupi, Séra Friðrikshlaupinu sem er hlaupið á sömu braut og Miðnæturhlaupið og þar náði ég PB, hljóp á 19:27 og komin í topp form. 

Við áttum eftirminnilegt hlaup í Kaliforníu, hálf maraþon á ströndinni í 26 stiga hita.  Hljóp á 1:30:40, ein í hitanum og eftir allt þetta ferðalag.  Var mjög sátt við það og árangurinn kom mér á óvart.

Tveim dögum eftir heimkomuna var svo Hvítasunnuhlaup Hauka á dagskrá og þar náði ég að bæta tímann minn frá því í fyrra.  Þrem dögum seinna Álafosshlaupið og svo Gullspretturinn og ekki frá því að pínu þreyta væri komin í gömlu en ó hvað var allt saman gaman.

Ég tók þátt í Mt. Esja Ultra II aftur eftir hlé í fyrra og bætti þar tímann minn og sett nýtt brautarmet.  Esjuhlaupið tekur aðeins úr manni og borgaði fyrir það á Akureyri þar sem ég bombaði algjörlega sælla minninga :)

Ármannshlaupið var tímamótahlaup, ár frá fótbroti og blendnar tilfinningar að hlaupa í brautinni.  Þokkalegasta hlaup og ég tryggði mér Íslandsmeistaratitill í aldursflokki í 10 km götuhlaupi.

Endaði sumarið á góðu hálf maraþoni í Reykjavík, besti tíminn minn í nokkur ár 1:29:44 og 3. íslenska kona í mark.  Fimm dögum síðar fór ég vel undir 20 mínútur í 5 km í Fossvogshlaupinu og hljóp svo mitt besta 10 km hlaup á árinu fimm dögum þar á eftir.  Það var í Reykjanesmaraþoninu og tíminn 40:32.  Var greinilega að toppa á árinu í lok ágúst, byrjun september.

Skemmtilegustu hlaup haustsins og vetrarins voru Vestmanneyjahlaupið þar sem ég tók þátt í hálfu maraþoni í hrikalega fallegri og erfiðri braut.  Síðsumars og snemm hausts snérist allt um að æfa fyrir hálf maraþon í Munchen þar sem átti að rústa þessu tremma í hel, en það gekk nú ekkert allt of vel...
En... frábært að taka þátt í svona stóru hlaupi aftur og þetta var góð lexía fyrir mig.

Slakaði aðeins á eftir Munchen en var svo komin á fulla ferð í æfingum í desember.  Jafnvel of mikla ferð, komst að því að ég væri aðeins að fara fram úr mér í Gamlárshlaupinu þar sem ég hljóp á tómum tanki.

Samantekt á keppnisárinu 2014 segir mér þetta:

• Tók þátt í 32 keppnishlaupum
• Sigraði í 11 keppnum
• Silfur í 8 keppnum
• Brons í 6 keppnum
• PB í 5 km
• Setti brautarmet í Mount Esja Ultra II

Listi yfir keppnishlaupin mín og árangur árið 2014

Powerade 10km 9. janúar

43:00

2.sæti 1.sæti í aldursflokki

Powerade 10km 13. febrúar

43:32

6. sæti 3. sæti í aldursflokki

Powerade 10km 13. mars

3. sæti 2.sæti í aldursflokki

Úrslit í Powerade hlaupaseríunni 13. mars

1. sæti í parakeppni

2. sæti af öllum konum

Hlaupasería Actavis og FH 27. mars

20:12

2. sæti

Flóahlaupið 10km 5. apríl

42:02

2. sæti

Volcano trail run 12km 3. maí

1:46:21

1. sæti

Icelandair hlaupið 7km 8. maí

28:14

4. sæti

Víðavangshlaup Íslands 10. maí 

3. sæti kvenna

Íslandsmeistari í sveitakeppni

Friðrikshlaup 5km 25. maí

19:27

1. sæti á Personal Best

Blast the Bay half marathon California 31. maí

1:30:40

1. sæti

Hvítasunnuhlaup Hauka og Sportís 9. júní

1:25:57

2. sæti

Álafosshlaupið 12. júní

38:07

1. sæti

Gullspretturinn 14. júní

43:20

2. sæti

Mount Esja Ultra II 21. júní

1:44:51

1. sæti og nýtt brautarmet

Akureyrarhlaup ÍV og Átaks 3. júlí

19:57

1. sæti

Ármannshlaupið Íslandsmeistaramót í 10 km 9. júlí

41:31

3. sæti - Íslandsmeistari í aldursflokki

Meistaramót Íslands 3000 m 13. júlí

11:19

4. sæti

Meistaramót Öldunga 3000 m 19. júlí

11:22

1. sæti - Íslandsmeistari Öldunga

Vatnsmýrarhlaupið 5 km 7. ágúst

20:04

3. sæti

Brúarhlaupið 10 km 9. ágúst

41:55

3. sæti

Línuhlaup Þróttar ca. 10 km 16. ágúst

44:44

1. sæti

Reykjavíkurmaraþon hálfmaraþon 23. ágúst

1:29:46

4. sæti

Fossvogshlaupið 5 km 28. ágúst

19:44

2. sæti

Reykjanesmaraþon 10 km 3. september

40:32

1. sæti SB

Vestmannaeyjahlaupið hálfmaraþon 6. september

1:34:56

1. sæti

Flensborgarhlaupið 5 km 23. september

20:11

1. sæti

Hjartadagshlaupið 10 km 28. september

41:13

2. sæti

Munchen hálf maraþon 12. október

1:32:04

21. sæti 5. sæti í aldursflokki

Haustþon FM 25. október

1:32.16

3. sæti

Valshlaupið 10 km 29. nóvember

41.32

4. sæti

Powerade 10 km 11. desember

44.23

2. sæti

Gamlárshlaup ÍR 10 km 31. desember

42.29

7. sæti - 1. sæti í aldursflokki

Gamlárshlaupið 2014 - Missi og finn mojo-ið aftur.

Ég æfi oftast ein á mínum hraða.  Þannig hefur það verið í gegnum árin.  Er annað hvort aðeins hraðari eða aðeins hægari en hlaupafélagarnir.  Ég kann því bara vel, er mjög öguð og held mig við formúlur.  En... það er svo gaman að æfa með einhverjum og nú í haust hef ég einmitt fengið að hlaupa með félaga og þegar hún fór fram úr mér í getu þá fylgdi ég eftir og jók æfingaálagið eins og ég væri búin að bæta mig umtalsvert.  Svoooo gaman.  Ég ræð frekar vel við æfingarnar, drulluerfitt en hrikalega gaman að geta klárað.  Samt veit ég manna best að ef maður er að taka spretti hraðar en formúlan segir, þá er maður ekki að leggja í bankann, heldur taka út....  Hver einasta æfing er eins og keppni og þegar kemur að keppni er engin inneign.  Ég bara ýtti þeirri hugsun lengst aftur í hnakka.  

Þangað til í gær.  Vorum nú alveg á báðum áttum um að vera með fram á síðustu stundu, vorum bara þreytt eftir veisluhöld undanfarinna daga, önnur veisla hjá okkur um kvöldið og afmælið hennar Lilju eftir 3 daga.  En einhvern veginn er það ekki í manni að hætta við fyrst við vorum búin að skrá okkur.

Leið bara þrusu vel að morgni keppnisdags.  Fínar aðstæður og þetta leit bara vel út.  Þvílík stemmning eins og alltaf og ég var spennt og glöð að leggja í hann.

Myndir af FB síðu Gamlárshlaupsins.

Voða hress eitthvað...

Það entist ekki lengi.

Eftir tvo km á hóflegum hraða var ég að ströggla.  Hvaða rugl er þetta!  Þreytt í fótunum, öxlunum, puttunum, hárinu...   Móð og másandi.   Hugsaði fyrst um að hætta eftir 4-5 km.  Of erfitt, ekki gaman.  Fann hraðann dala, erfitt, erfitt.

Að andast, með gervigrettubros...

Svo fóru hlauparar að rúlla fram úr og ég gat ekkert brugðist við.  9. km var skelfilegur.  Ég vissi af 4-5 konum fyrir framan mig en huggaði mig við að þær voru allar miklu yngri en ég og ef ég myndi ekki alveg missa það á síðustu km myndi ég fá gull í aldursflokki.   Rétt fyrir síðasta km fara nokkrir félagar mínir fram úr mér og ein skvísa og það sem verra er, í mínum aldursflokki...  Aldursflokka verðlaunaafhendingin farin líka...   Allt ónýtt.

Eftir heljarinnar baráttu í kollinum á mér tókst mér að bæta örlítið í síðasta km og hélt þokkalegum hraða í restina.  Á endasprettinum heyrði ég Þórólf hvetja mig, fyrst svona almennt en rétt eftir að ég fór framhjá breyttist tónninn og ég skildi að það var einhver kona í hælunum á mér.  Notaði síðustu orkudropana til að drullast í mark, tíminn 42:29, algjörlega búin.  Eftir 10 km hlaup á hálf-maraþon pace-inu mínu!!!

Komin í mark og stend varla í lappinar lengst til hægri.

Stöldruðum ekki lengi við eftir hlaupið, var köld og ómöguleg.  Svo var eins gott að koma sér heim að undirbúa veisluna um kvöldið.  Var alveg á því að hætta þessu keppnisbrölti og snúa mér alfarið að prjónunum!

Svo komu úrslitin.  Og sú sem fór fram úr mér var ekkert í mínum flokki, miklu yngri en ég.  (Djö, var ekki einu sinni á staðnum til að taka á móti verðlaunum, lexía!)  Og tíminn var nú ekkert svo hræðilegur.  Og eftir að hafa velt þessu öllu saman fyrir mér þá veit ég alveg hvað var í gangi.  Og ég er svo heppin að átta mig áður en ég meiðist eða lendi í tómu tjóni eða ofþjálfun.  Og það eina sem ég þarf að gera er að bakka aðeins og fara að æfa aftur á mínu pace-i.  Og þá verður allt gott aftur.  Og ég finn gleðina við að keppa.  Hey, hvenær er annars næsta Powerade?  Get ekki beðið!!! 

Hérna eru úrslitin og svona hljóp ég þetta:

1 - 4:03

2 - 4:06

3 - 4:16

4 - 4:19

5 - 4:08

6 - 4:09

7 - 4:22

8 - 4:19

9 - 4:24

10 - 4:08

Á erminni

Búin með hliðarnar og byrjuð á ermi.  Nú fer þetta að vera spennandi og komin mynd á þetta hjá mér.  Næ örugglega ekki að klára fyrir jól en hugsanlega í jólafríinu, það væri fínt.

Vika 6

Æfingar ganga eins og í sögu.  Er svo heppin að vera með æfingafélaga sem ýtir mér út fyrir þægindarammann og ég er að taka hraðari spretti en nokkru sinni fyrr.  Nýt þess að vera í toppstandi, þá er allt skemmtilegra.

Annars snýst mest um krakkana og jólin núna.  Við höfum aldrei áður verið tímanlega í undirbúningi og í minningunni erum við alltaf grútsyfjuð að klára að skreyta, pakka og græja seint á Þorláksmessu. 

Ekki í ár skal ég segja ykkur!  Jólatréð var komið upp um síðustu helgi, pakkarnir komnir undir með merkimiðum, maturinn stendur klár í ísskápnum og búin að plana jólaboðin.  

Nú dúllum okkur við að baka, leika okkur og njóta aðventunnar eins og manni dreymir um, mmmm.... mæli með'essu.

Powerade #3 2014

Úff ekki var nú hátt á okkur hjónum risið þegar líða tók á fimmtudaginn.  Kalt og vindur, brrr...  Við tókum ekki þátt í fyrstu tveimur hlaupunum og þar af leiðandi ekki í baráttu um toppsæti sem var ekki að hjálpa til.  En pössunarpían mætti á slaginu og engin afsökun til að losna... og jú, auðvitað vissum við innst inni að þetta er alltaf hrikalega gaman þegar maður er komin á staðinn og hleypur af stað.

Vorum heilmikið að vangaveltast með fatnað.  Fór af stað í ullarbol, vindheldri peysu og jakka og í upphitun vorum við alveg á mörkunum að halda á okkur hita.  Eftir upphitun og smá slökun inn í laug fann ég nú samt að jakki væri of mikið en ákvað í staðinn að fara með hlýja húfu, buff og lúffur, verja haus og hendur.

Myndir frá Pétri Helgasyni á Powerade síðunni.

Fyrir hlaup, alveg að sofna...

Fiðrildi í maganum á startlínunni og ég var strax í upphafi 2. kona á eftir Arndísi og sá ekki í fljótu bragði að einhver gæti ógnað mér.  Við fengum vindinn í bakið fyrstu kílómetrana og gaddaskórnir svínvirkuðu í þessu færi.  Rúllaði vel fyrstu km í hóp en eftir brú og upp brekkuna var orðin ein og var að velta fyrir mér hvort ég ætti aðeins að slaka eða reyna að blasta niður að næsta hóp.  Í því kom félagi minn fram úr mér og ég negldi mig á hælana á honum.

Næstu 5-6 km voru bara snilld fyrir mig!  Ég kúrði mig í skjólinu og þurfti ekkert að hugsa, með frábæran pace-er.  Þessi félagi minn var að hlaupa aðeins hraðar en ég í Valshlaupinu en það munaði því að ég var á negldum skóm en hann ekki.  Miklu erfiðara að pjakka þetta á ónelgdu og um leið og við vorum komin yfir stífluna skildi á milli okkar, ég með þetta fína grip gat spænt upp brekkuna.  

Þegar 4-500 metrar voru eftir þá heyrði ég í einhverjum fyrir aftan mig, spýtti þá í og tók góðan sprett í mark 3:24 pace síðustu 400 m.   Tíminn ca. 44:20, ég hélt mínu og var 2. kona í mark og þetta er eitt skemmtilegasta Powerade sem ég hef tekið þátt í.

Runners high eftir hlaup :)

Þórólfur var að keppa í fyrsta sinn eftir liðþófaaðgerðina og honum gekk hrikalega vel, fór undir 40, var í topp tíu og kom brosandi hringinn í mark.

Svona hljóp ég þetta:

	Splits	Time
	1	4:14
	2	4:12
	3	4:34
	4	4:15
	5	4:09
	6	4:05
	7	4:18
	8	4:30
	9	5:03
	10	4:34
	11	:24

Valshlaupið 2014 - Bakið búið en ekki búin í bakinu.

Það er ekki hægt að segja að keppnishungrið sé mikið þessa stundina.  Ég er búin að vera stíf og stirð svo lengi, hef ekki tekið tempóæfingar síðan ég veit ekki hvenær og eiginlega bara hlaupið rólega fyrir utan stuttu sprettina inní Höll.  Ég ákvað að taka stöðuna að morgni keppnisdags og sjá hvernig veðrið og líðanin væru og ef ég myndi detta í stuð, þá slá til og vera með. 

Mætti klukkutíma fyrir hlaup og náði góðri upphitun.  Þrátt fyrir að vera orðin algjörlega verkjalaus í bakinu eftir síðustu trakteringar þá átti ég ennþá eftir að ná alveg úr mér stífleikanum en það er fljótt að koma þegar maður getur hreyft sig án þess að finna til.  

Frábært veður, eiginlega bara ótrúlega góðar aðstæður á þessum tíma árs og brautin er frekar flöt og þægileg ef ekki er mikill vindur.  Markmiðið var að fara undir 42 mínútur en konur sem hlaupa undir 42 og karlar sem hlaupa undir 40 fengu þúsara endurgreiddan í markinu.  Ég var með í Valshlaupinu 2012 og hljóp þá á 42:47 og í fyrra hljóp ég á 42:20 þannig að sub 42 þýddi bæting í brautinni.

Fullt af góðum félögum á startlínunni og bara gaman.  Ég var strax í upphafi fjórða kona og sá vel í tvö og þrjú en þær voru í öðrum gír en gamla og ég rúllaði þetta mjög jafnt og þægilega.

Rétt fyrir snúning á Ægissíðunni.

(Nappaði myndunum af Valssíðunni)

Á tímabili fannst mér ég vera að vinna á þær og þær skiptu um sæti sín á milli en eftir 7-8 km sá ég að ég myndi ekki ná í skottið á þeim.  9. km var slakastur hjá mér en ég verð að viðurkenna að þegar ég sá eftir pallinum þá varð ég bara pínu löt...   Ég hafði verði í samfloti við annan hlaupara langleiðina og við skiptumst á að leiða en þegar hér var komið við sögu, þá hélt hann sínu striki á meðan ég fór að lufsast.  Þegar hann var komin með smá forskot þá hristi ég slenið af mér og spýtti aftur í lófana og kláraði sómasamlega.  Hefði nú ekki verið töff að lufsast yfir 42!  

Pústað í markinu.

(Gummi meiri dóninn að smeygja sér fram fyrir mig á síðustu metrunum!  :)

Lokatíminn 41:32 og ég bara sátt, leið mjög vel eftir hlaupið og hlakka til að takast á við næstu áskorun.  Hérna eru úrslitin og svona hljóp ég þetta:

	Splits	Time
	1	4:01
	2	4:03
	3	4:06
	4	4:09
	5	4:12
	6	4:06
	7	4:06
	8	4:09
	9	4:23
	10	4:06
	11	00:06

Á sunnudaginn fórum við í Laugar SPA með vinahjónum og eftir þriggja tíma dekur og lúxus...  varð ég fárveik!  Þvílíkt svndl.  Í keng með magaverk og svo rauk ég upp í 39 stiga hita um kvöldið.  Lilja tók við mér í veikindunum og kastaði upp í hálfan sólarhring, litla skinnið mátti nú ekki alveg við því en hún er líka orðin hress aftur.  En merkilegur andsk... eftir hitann og þegar ég jafnaði mig aftur þá var ég alveg laus við stífleikann í bakinu og nú er ég bara alveg eins og ég á að vera, sem sagt komin í toppstand, yeehaawww...

Ekki má gleyma prjóna statusnum, nú eru komin kaflaskil.   Búin með bakið!

Vika 4.

Vandræðalegt...

Annar tími hjá Postura og í þetta sinn bjó ég mig undir alvöru pyntingar.  En allt kom fyrir ekki, þrátt fyrir að það væri ansi mikið þjösnast á mér þá gat ég vel umborið þetta.  Rótin að verknum neðst í mjóbakinu var í mjöðminni á mér og eftir pot og nudd, þá endaði tíminn á því að mér var hnykkt út og suður.  Fyrst hálsinn, braaakkkk... svo vinsti hliðin, meira brak og að lokum hægri hlið.   Í lokahnykknum gerðist eitthvað furðulegt og ég fékk ósvöðvandi hláturskast!  Ég emjaði úr hlátri, hristist og fékk tár í augun og gat engan veginn hætt að hlægja.  Maðurinn horfði á mig í forundran og sagði síðan eftir nokkra stund 'Ég fer bara fram á meðan þú jafnar þig...'.

Í nokkrar mínútur í viðbót hristist ég úr hlátri á bekknum en náði svo hemja mig að lokum.  'Þú mátt bara fara núna.'  Hláturinn bubblaði ennþá í mér og þegar ég borgaði fyrir tímann (hjá öðrum manni) og ég handviss um að hann hafi flissað pínu þegar hann leit upp.  Svo hló ég alla leiðina í vinnuna og var hálf flissandi allan daginn.  Sem betur fer er verkurinn farinn og ég þarf ekki að fara aftur.

Ég er búin að ræða þetta við heilmarga en engin kannaðist við þessar lýsingar og ég var farin að hallast að því að ég væri 'klín kókos'...  En hver kemur þá til bjargar nema Google!  Þetta fyrirbæri er al-þekkt og ég er alls ekki sú eina í heiminum sem hef upplifað þetta!  Sjáið bara þetta!  Og þessar upplýsingar fann ég á FAQ síðum um allt sem viðkemur hnykkingum (Chiropractic)...

Is it true that some patients experience emotional changes while under chiropractic care?

Yes. Almost every patient experiences some emotional change. It can range from uncontrollable laughter, gentle crying, singing and outbursts of joy to the more typical sense of optimism and lightness. Subluxations are caused by emotional, physical and chemical stress to the nervous system and body. My understanding is that once an emotionally-caused subluxation is removed, the body is released from the pathological effect of this emotion, leading to a cathartic release.

Og hér er kafli sem ég fann annars staðar:

Where chiropractic adjustments usually are associated with swift movements and the sound of bones cracking, the Network practitioner uses mostly the light touch of a finger to create the desired effects. Patients under treatment experience not only physical changes, but also emotional release such as uncontrollable laughter or crying, easier breathing, and deep relaxation.

Hjúkkit.

Gerir mistök... og lagar til eftir sig.

Mér líður best á hlaupabrautinni þessa dagana, það er bara þannig.  Er ekki orðin alveg góð í bakinu en þegar ég hleyp finn ég ekki fyrir neinu nema vellíðan og því hraðari æfing, meiri hiti, því betra. Eftir sprettæfingarnar er ég súper-góð í sólarhring.  Engu að síður leiðist mér þófið og er afspyrnu léleg í að vera ekki 100% og þá grípur maður til allra ráða og einmitt þess vegna pantaði ég tíma hjá náunga sem ég hef heyrt mikið um en aldrei farið til og ekki að ástæðulausu... hann er kallaður Jói pyntari.

Fór á þriðjudaginn í Postura þar sem Jói tók á móti mér.  Ég þurfti nú ekki mikið að segja hvað væri að hrjá mig, hann horfði á mig og sagði mér svo frá öllu sem var í ólagi.  Hann leiðrétti líkamsstöðuna, gaf mér góð ráð, benti svo á staðina þar sem ég fann til og sagði að vinstri löppin á mér væri úr synci.  Því næst fór ég á bekkinn, þar sem hann og félagi hans héldu mér, tosuðu, kipptu og hnykktu mér sundur og saman.  Það brakaði í mér frá tám og upp í hvirfil en eftir að hafa verið með þetta tak í bakinu í nokkrar vikur þá er ég búin að stífa líkamann svo gjörsamlega af að ég var eins og spítukarl.  Ég upplifði engar pyntingar í þetta sinn en missti andann nokkrum sinnum í hnykkjunum en það var ekkert mál.

Þegar þeir voru búinir stóð ég upp og fann strax að ég var allt önnur en ennþá með smá verk neðst í mjóbakinu.  'Hvenær fer verkurinn?'.  'Eftir þrjá daga.'   Ég tók síðustu verkjatöfluna tveim dögum síðar og er búin að vera góð í nokkra daga.  Ég fór ekkert að hlaupa í gær vegna anna og í gærkvöldi fannst mér ég aðeins verri aftur.  Betri eftir hlaup í dag en ég á annan tíma í Postura á þriðjudaginn og spurning hvort það klári málið.  

Þetta var erfið vika peysulega séð.  Ekki það, ég prjónaði eins og vindurinn en þegar ég var að bíða eftir henni Lilju minni á sundæfingu kíkti ég í gamni á uppskriftarsíðuna og á myndir frá öðrum sem eru að prjóna sömu peysu.  Og þá rak ég augun í að hliðarnar á bakinu hjá mér voru ekki eins og hjá þeim!!!

Kom heim og kannaði málið betur og jú, var búin að gera bölvaða vitleysu.  Ekki það, ég las uppskriftina aftur og mér fannst þetta ekki mjög skýrt en alla vega í staðinn fyrir að það væru tvær slétta og tvær brugðnar eins og í stroffinu sitt hvoru megin við aðal mynstrið þá átti að vera tvöfalt perluprjón.  Hugsaði aðeins málið hvort ég ætti bara að breyta restinni af peysunni til að sleppa við að laga en komst að því að ég yrði aldrei ánægð með það.  Þannig að ég notaði tvö kvöld í að rekja upp eina lykkju í einu alla leið að stroffi og hekla hana svo upp á réttan máta aftur...   20 lykkjur alls.  Og tatahhh..., hrikalega fínt núna og ég komin vel upp yfir ermaúrtöku.  

Hérna er ég búin að laga hægra megin.

Hérna er þetta svo komið og byrjuð á úrtöku fyrir ermar.

Heldur sér við efnið

Leiðinda vika heilsufarslega séð.  Fylltist af kvefi og ógeði á sunnudagskvöldið síðasta og er ekki ennþá búin að jafna mig alveg þó ég sé betri í dag en í gær.  Finn ennþá fyrir stífleika í bakinu og líður pínulítið eins og konu á fimmtugsaldri svei mér þá, mjög framandi tilfinning.  Og í dag tók svo betri helmingurinn upp á því að næla sér í svæsna magapest, grey kallinn veit ekki hvort hann er að koma eða fara.  Krossa putta, tær og allt annað sem mér dettur í hug og forðast hann eins og pestina...!

Hápunktur vikunnar var nú samt í gær, ég orðin þokkalega spræk og bóndinn ekki orðin veikur, en þá fögnuðum við 11 ára brúðkaupsafmæli.  Við héldum uppá áfangann með rómantískri bæjarferð, köku og kaffi latte á Garðinum.

Áskirkja 15. nóvember 2003

Garðurinn 15. nóvember 2014

Þegar maður er ekki til stórræðna í hlaupum og öðrum líkamlegum átökum þá er nú aldeilis gott að nýta tímann í prjónaskapinn og ég er hæst ánægð með afrakstur vikunnar.  Ta..tahhh...  eins og dóttir mín hin yngri myndi segja:

Vika 2

Og nóttin er ung, næ örugglega nokkrum umferðum í viðbót, allir aðrir á heimilinu í bólinu :)