Aftur á beinu brautina, þ.e. keppnisbrautina...

Vatnsmýrarhlaupið var á fimmtudaginn, akkúrat viku eftir heilahristinginn minn.  Ég var orðin miklu hressari, gat skokkað en ekki búin að láta reyna neitt á hraðann hjá mér svo ég vissi svo sem ekkert hvernig líkaminn myndi bregðast við átökum.  Við hjónin höfum aðeins misst niður hlaupamagnið í sumarfríinu og keppnistörninni.  Við ákváðum því að reyna að ná semi-langri æfingu út úr kvöldinu.  Framundan er áhersla á innlögn í hlaupabankann fyrir Munchen, úttektir ekki í boði í bili.

Planið var sem sagt að hlaupa niðrí bæ, taka 5 kílómetrana nálægt T pace (4:04) og hlaupa aftur heim sem myndi þá gefa okkur góða 15 km.  Sérstaklega fallegur dagur en það blés hraustlega sem gerði manni auðveldara fyrir að halda plani en ekki missa sig í keppnisgírinn.   Eftir hamfarirnar á Akureyri fannst mér ég líka eiga inni að líða vel í 5 km hlaupi.   

Fór yfirvegað af stað og var mjög ánægð með að vera ekki allt of hröð fyrsta km.  Annar km er niður á við Suðurgötuna og þar var bara gott rúll og pace alveg innan skekkjumarka.  Þriðji km var mikill mótvindur á kafla og ég fann mér gott skjól og dólaði mér þar þangað til við snérum.  Í upphafi var tilkynnt að brautin væri eins og síðustu 20 árin og ég hef oft hlaupið þetta.  Það kom því á óvart þegar hlaupararnir fyrir framan mig tóku krók út fyrir umferðareyju hjá flugvellinum í staðinn fyrir að fylgja gangstéttinni vinstra megin.  Það hefur aldrei verið gert áður og eitt augnablik var ég að spá í að hlaupa bara áfram og sleppa króknum en maður tekur ekki sénsinn á að vera dæmdur úr leik og pínu súrt að vinna einhvern bara af því þeir hlupu lengra.  (Hlauparar aftar í hlaupinu fóru rétta leið og slepptu króknum n.b.)  Fjórði km var ferlega skemmtilegur en þá tók ég fram úr helling af hlaupurum.  Ég átti nóg inni síðasta km og virkilega gaman að geta gefið aðeins í og pikkað upp nokkra í viðbót og sprett í mark. 

Mér fannst mjög merkilegt að við svipaðar aðstæður og á Akureyri um daginn og það munar bara 5 sek á tímanum, þar sem annars vegar ég var nær dauða en lífi og hins vegar með því að hlaupa þetta svona sem var pís of keik!  

Split	Time	Distance	Avg Pace
Summary	20:04.0	5,04	3:59
1	3:54.8	1,00	3:55
2	3:59.2	1,00	3:59
3	4:08.5	1,00	4:09
4	4:00.8	1,00	4:01
5	3:53.0	1,00	3:53
6	:07.7	0,04	3:26

Var þriðja kona í mark á eftir Arndísi og Helgu Guðnýju og bara hoppandi kát að vera á palli.  Ætla aldrei að vaxa upp úr því!  Hér eru úrslitin.

Guðni Páll sigraði og við hjónin tókum sitt hvort 3. sætið.

Fyrst þetta gekk bara vel þá var tekið lokaákvörðun um að vera með á Selfossi í Brúarhlaupinu.  Miklu auðveldara að taka góða hraðaæfingu í keppni en aleinn með sjálfum sér.  Hörku keppni í kvennaflokki, margar af okkar bestu kvenhlaupurum skráðar til leiks.

Tengdapabbi bauð sig fram í bílstjóra og pössunarpíu hlutverkið.   Við rúlluðum inn á Selfoss klukkutíma fyrir hlaup, allt eins og það átti að vera.  

Eins og í Vatnsmýrarhlaupinu þá blés hraustlega en annars svakalega fallegt og hlýtt úti.  Fullt af góðum hlaupafélögum á staðnum og það var ljóst að þetta yrði bara gaman.  Ég fór út samkvæmt plani á 4:04 pace og var 8. kona fyrstu tvo km. Frikki félagi minn var aðeins á undan mér á þessum kafla og við áttum eftir að fylgjast að meira og minna allt hlaupið og leiða til skiptis.  

Félagi okkar tók þessar myndir eftir ca. 2 km, ég held að hvorugt okkar hafi nokkurn tímann pósað svona áður og svo bæði í einu á sama stað!  Of mikið...?

Á þriðja km var ég að rúlla vel, seig ég fram úr tveimur konum (og Frikka) og náði 5. konu og hljóp með henni næstu 5 km.  Við stöllur sáum vel í 4. konu og hægt og bítandi í rok kaflanum nálguðumst við hana.  Síðasta spölinn af þessum kafla náði Frikki okkur og eins og herramaðurinn sem hann er fór hann fram úr okkur og tók vindinn!  Þegar ca. 3 km voru eftir var komin tími til að taka af skarið og reyna að vinna sig upp í 4. sætið.  

Ég gaf mér km til þess að koma mér fram úr og mynda tryggt bil þannig að ég gæti rúllað þægilega síðasta spottan.  Það gekk eftir, Frikki varð eftir á meðan ég jók í og á þessum kafla fór ég fram úr 4-5 hlaupurum.  Síðasta spölinn hlupum við með 5 km hlaupurunum og þvílíkt gaman að sjá allt þetta fólk í brautinni og gaman að taka fram úr.  Þegar tæpur km er eftir kemur Frikki aftur fram úr mér eins og eldibrandur!  Ég rúllaði á eftir honum og hann hélt mér við efnið á lokasprettinum.

Ca. 400 m fyrir markið er beygja og ég var einhvern veginn búin að gera ráð fyrir að brautin endaði þar... en þá var sem sagt lokaspretturinn eftir og þeir voru bara ansi langir þessir síðustu.  Kláraði á 41:55 og þegar ég fór að spjalla við fólk í markinu kom í ljós að ég var 3. kona í mark og fyrst í mínum aldursflokki, víííí... meiri pallur fyrir mig.  

Split	Time	Distance	Avg Pace
Summary	41:55.9	10,07	4:10
1	4:06.3	1,00	4:06
2	4:07.9	1,00	4:08
3	4:02.7	1,00	4:03
4	4:07.9	1,00	4:08
5	4:13.1	1,00	4:13
6	4:25.4	1,00	4:25
7	4:15.8	1,00	4:16
8	4:05.8	1,00	4:06
9	4:11.3	1,00	4:11
10	4:02.7	1,00	4:03
11	:17.0	0,07	3:51

Stemmning í markinu (Mynd af FB síðu UMFS)

Við Þórólfur skelltum okkur í sund með stelpurnar okkar meðan við biðum eftir verðlaunaafhendingunni, þær áttu það svo sannarlega skilið, búnar að vera alveg frábærar í ferðinni.  Verðlaunaafhendinin fór fram í bongó blíðu á baklóð Landsbankans og þar sátum við í grasinu og borðuðum nesti, bara eins og að vera í risa pikknikk með öllu fallega fólkinu!

Tókum smá rúnt upp á Minni Borg á heimleiðinni en þar var hátíð í bæ.  Hoppukastalar og ís á línuna.  Þeir verða ekki mikið betri dagarnir, ja nema ef maður hefði náð Gleðigöngunni líka!!!

Harðhaus

Lífiið er fullt af óvæntum, skemmtilegum og minna skemmtilegum uppákomum.  Þannig á það líka að vera.  

Vorum komin í nokkuð góðan æfingagír í sumarfríinu, náðum að taka tvær eðalæfingar til viðbótar í prógramminu okkar.  Annars vegar tæplega 22 km æfingu á 4:52 pace, engin átök og furðu ljúft.   Daginn eftir tókum við svo 10*400 m á R (3:25 pace fyrir mig) á brautinni í Laugardal og jú hörku æfing en gekk 100%.  

Með það skelltum við okkur í bústaðinn og planið var að vera í tvo til þrjá daga og koma heim í síðasta lagi á föstudag en það var þriggja ára afmælisdagurinn hennar Sonju og spennan óbærileg hjá krílinu okkar.  Við vorum búin að blása til veislu seinni part föstudags.  Í ár skyldi allt vera fullkomið (eða þannig :) því í fyrra þá fór það nú svo að við frestuðum og frestuðum að halda upp á afmælið hennar vegna þess að það passaði aldrei inn í sumarfrís plönin hjá þeim sem við vildum hafa með okkur og á endanum varð ekkert af veislunni.  Suss...  Ekki það að hún hafi fattað það :þ

Á fimmtudagsmorgun vaknaði ég eins og drusla, með ónot í maganum og komst varla fram úr rúminu.  Hékk aðeins með stelpunum og gaf þeim morgunmat áður en ég gafst upp, skreið á dolluna og inn í rúm.  Og þar var ég eins og skotinn, óglatt og illt í maganum.  Seinnipartinn ákváðum við að reyna að komast í bæinn því það er glatað að vera ekki heima hjá sér þegar maður er svona veikur.  Ég skreið út í bíl með poka með mér og beit á jaxlinn og reyndi að halda út í bæinn.  Það gekk langleiðina en þegar ég sá Morgunblaðshöllina (skyldi það vera tilviljun?) þá brustu allar uppstíflur og það er ekki hægt að segja að ég hafi verið þokkafull síðasta spölin heim.

En heim komst ég og upp í rúm, lá eins og rotuð til hálf tíu um kvöldið og var alveg búin að blása af afmælisveisluhöld daginn eftir.  Skreið fram úr og reyndi að japla á smá ristuðu brauði og Gatorade.  Fannst ég vera aðeins skárri og með það fór bóndinn út í búð að útrétta fyrir frúnna.   Nú hjá flestum öðrum þá hefði þessum leiðinda kapítula verið lokið, viðkomandi hefði að öllum líkindum vaknað þokkalega hress daginn eftir og málið dautt.  En það er eins og örlögin hafi áttað sig á því að það væri nú ekki svo spennandi blogg, setjum smá krydd í þetta!

Eitthvað var nú þessi næring sem ég hafði vogað að setja ofan í mig að gera uppreisn og ég staulaðist á fætur og taldi tryggast að færa mig nær baðherberginu.  Á leiðinni þangað hugsaði ég með mér að það væri ekki vitlaust að kippa fötunni með til vonar og vara en hún var tilbúin við rúmið mitt frá því fyrr um daginn.

Það næsta sem ég veit er að ég finn að ég er að komast til meðvitundar.  Fyrsta tilfinningin var eins og ég væri að vakna upp frá ruglingslegum draumi.  Ég gat ekki opnað augun strax en fann að mér var ískalt á bakinu og ég var með dúndrandi verk í höfðinu.  Ég áttaði mig smám saman á að ég lá á köldu gólfi og buxurnar mínar voru blautar.  Ég opna augun og ég ligg á baðherbergisgólfinu, ég þreyfaði á höfðinu á mér og fann tvær gríðarlega stórar kúlur á hnakkanum og eina á enninu.  Ég skreið upp á fjórar fætur og sá þá að lokið á klóssettinu er brotið og lá inní sturtuklefa.  HVAÐ ER Í GANGI?  Það rann upp fyrir mér að sennilega hefur liðið yfir mig og í fallinu þá hlýt ég að hafa brotið klóstettlokið með hausnum á mér áður en ég skall niður á flísarnar.

Ég skreið fram til að ná í síma og hugsaði með mér að það sé betra að hringja strax í 112 heldur en að reyna að ná í Þórólf ef ég skyldi detta út aftur.  Ég fékk strax samband og styn upp úr mér að ég hafi dottið og þurfi hjálp á meðan ég skríð aftur inn á bað.  Í framhaldinu á ég súrrealískt samtal við starfsmann neyðarlínunnar sem spyr mig spurninga eins og hvað ég heiti og hvað ég sé gömul... sem ég svara með því að kasta upp og stynja svörunum upp úr mér til skiptis.  Aumingjans maðurinn.  Er einhver hjá þér?  Ég segi að ég haldi að strákurinn minn sé heima en ég næ ekki að kalla á hann og reyni þess vegna að berja í vegginn til að ná athygli.  Eftir smá stund kemur Gabríel og fær náttúrulega áfall að sjá mömmu sína svona.  'Sjúkrabíllinn er á leiðinni.'

Gabríel hjálpaði mér inn í stofu, í sófann og fann til fyrir mig nýjar náttbuxur en í fallinu hafði vatnið úr fötunni skvettst yfir mig.  Sjúkraflutningamennirnir voru kominir eins og skot og töldu rétt að fara með mig upp á Bráðamóttöku, ég hefði að öllum líkindum fengið slæman heilahristing og þyrfti meðhöndlun.  Ég hef aldrei farið í sjúkrabíl áður og rámar í að mér hafi fundist það pínu spennandi í mókinu :)   Þeir mældu blóðþrýsting og höfðu áhyggjur af lágum púsli, var með 37 slög á mínútu.  'Ég er langhlaupari og venjulega með 40 í hvíldarpúls.'  Ó ókey þá.

Á slysó.

Mér var rúllað inn á stofu 13 og það tóku tveir hjúkrunarfræðingar á móti mér og sögðu mér að hafa ekki áhyggjur þó mikið gengi á, vaktinni þeirra væri að ljúka og þær vildu endilega klára að græja mig svo ég myndi ekki lenda á milli vakta (elska þær soldið mikið).  Í einum grænum voru límdar á mig fullt af smellum, ég húkkuð upp við hjartamonitor og teknar blóðprufur.  Korteri seinna kom læknir sem fór yfir söguna og mat það þannig að ég hefði hlotið heilahristing við fallið sem orsakaði minnisleysið.  Allar blóðprufur komu vel út þannig að lang líklegast var að ég það hefði liðið yfir mig vegna þess að ég hafði misst svo mikla næringu í magakveisunni.

Eftir svona mikið höfuðhögg er mikilvægt að fylgjast sérstaklega vel með manni fyrstu 3 tímana upp á heilablæðingu.  Ég fékk næringu í æð, lyf við ógleði og var tengd við monitorinn þangað til að ljóst var að ég var úr mestri hættu.  Klukkan tvö um nóttina fékk ég að fara heim aftur með þau skilaboð að það tæki tvo, þrjá daga að jafna sig og ef ég færi eitthvað að rugla eða verða óvenjulega þreytt að hafa þá samband.

Við héldum áfram að raða saman púslunum um atburðarásina, kraninn á vaskinum snéri til hliðar þannig að annað hvort hef ég lent fyst með hausinn á krananum eða reynt að grípa í hann í fallinu.  Gabríel hafði heyrt brothljóðið inní herbergi en hélt bara að það hefði dottið mynd á gólfið eða eitthvað svoleiðis og var ekkert að hafa áhyggjur af því.  Hann hélt að það hefðu liðið fimm til tíu mínútur þangað til ég fór að berja í vegginn.

Brotunum raðað saman.

Næstu tveim dögum eyddi ég að mestu leyti í fósturstellingu í rúminu mínu.  Mér var óglatt, með sjóntruflanir og bara gjörsamlega máttlaus.   Í gær fór ég að sjá til sólar, vaknaði um morguninn og gat farið fram úr í smá stund og borðað aðeins.  Ég fór svo í mjööög rólegan göngutúr og var eins og vel rykaður dúddi á sunnudagsmorgni eftir mikið fjör, á meðan Þórólfur tók sína æfingu.  Nú kom batinn í stökkum og eftir smá afslöppun treysti ég mér til að fara með Þórólfi og Sonju út á róló og var meira segja farin að brosa aftur!

Nú er ég komin í hlaupagallann, það verður fróðlegt að sjá hvernig það fer og hér skal verða haldin afmælisveisla klukkan þrjú!!!

Aldrei fór ég vestur...

Við höfum oft verið með á Hlaupahátíðinni á Vestfjörðum okkur til mikillar ánægju.  Það er pínu púsl með krakkana, minna mál að fá pössun (með aðstoð skipuleggjenda!) á meðan við hlaupum Óshlíðina en Vesturgatan er það tímafrek með rútuferðum og tilheyrandi að það er eiginlega of mikið til að við getum bæði verið með í bili.  Hlaupahátíðin er líka á svipuðum tíma og afmælin hjá strákunum og í ár lenti þetta á sömu helginni þannig að við vorum búin að blása þetta af.

Í vikunni fyrir vorum við komin með fiðring og fórum að skoða leiðir til að láta það ganga upp að við tvö myndum skjótast í Óshlíðina.  Það var heilmikið púsl.  Fyrst var það pössun fyrir krakkana hérna heima, svo þurfti að redda flugi, gistinu og fari frá flugvellinum og til baka.  Áður en við vissum af gekk þetta allt saman upp, mamma var til í að koma og passa, Þórólfur reddaði stand-by miðum og leit mjög vel út með flugið og síðast en ekki síst þá bauð Stefán (nú kallaður Stefán Stór-vinur okkar) og hans fólk upp á gistingu í Bolungarvík og transport.  Jibbííí...   Fórum út á völl í hlaupagallanum með smá handfarangur með okkur, tilbúin í hlaup klukkutíma eftir lendingu eða svo.  

'Þið eru á biðlista, vélin er orðin full'.  WHAT???   Nöguðum neglur í hálftíma áður en við vorum send heim með skottið á milli lappanna.  Vorum smá stund að jafna okkur á því að við hefðum léttilega geta farið með fyrri vélinni ef okkur hefði grunað... en ohh well.  

Óshlíðin átti að koma í staðinn fyrir eina af lykilæfingum vikunnar en nú erum við byrjuð í hálf maraþonprógrammi fyrir Munchen frá honum Gunna Palla.  Þó það hafi verið freistandi að keyra heim og henda sér upp í sófa í svekkelsi þá var það ekki í boði og við lögðum bílnum fyrir utan heima, rétt stungum inn nefinu til að láta vita af okkur og hlupum svo inn í Fossvog til að taka æfinguna okkar.

Á boðstólnum var 3 sinnum 10 mínútur á T pace, sem er 4:04 hjá mér með 4 mínútu hvíldum á E pace sem er á milli 4:40 og 4:55 hjá mér.  Mér hefur alltaf þótt lang erfiðast að höndla svona æfingar, töluverður hraði, langir kaflar og hlaup á milli hraða kaflana þannig að ég var nú ekkert sérstaklega bjartsýn fyrirfram.  Það er skemst frá því að segja að ég rúllaði þessu upp, mér til mikillar undrunar og gleði.

Split	Time	Distance	Avg Pace
Summary	55:45.4	12,60	4:25
1	10:00.0	2,47	4:02
2	4:00.0	0,84	4:45
3	10:00.0	2,49	4:01
4	4:00.0	0,85	4:42
5	10:00.0	2,49	4:01
6	4:00.0	0,90	4:26
7	13:45.4	2,55	5:24

Fyrst ekkert varð af Óshlíðarhlaupinu þá var gefið að taka 3000 m á MÍ Öldunga á sunnudeginum.  Það er alltaf vandamál með þátttöku á þessum mótum sem er mikil synd því ég held að allir sem eru að keppa í 5 og 10 hefðu gott og gaman af því að hlaupa 3000 á brautinni.  Helsta skýringin á slakri þátttöku er að þetta er ekkert auglýst og upplýsingar um mótið koma mjög seint og þá bara á fri.is en lang flestir hlauparar eiga ekkert erindi þar inn en notast eingöngu við hlaupadagskránna á hlaup.is.   Meira að segja við sem erum aðeins með puttana (fæturna) í FRÍ mótum vissum ekki af þessu nema vegna þess að einhver minntist á þetta á MÍ vikunni áður við okkur.  

En alla vega, við mættum galvösk og ég var að vonast til að geta hlaupið á 11:15, þ.e. skafið þessar 4 sek af tímanum helgina áður sem voru fyrir mér.  Þegar til kom var ég eini keppandinn í kvennaflokki og þar sem það er ótrúlega lítið spennandi að hlaupa einn á brautinni þá bað ég um leyfi hjá mótsstjóra að hlaupa með strákunum.  Ef ég hefði verið að reyna að ná einhverjum lágmörkum eða setja einhver stórkostleg met þá hefði ég þurft að hlaupa ein en það ver engin hætta á því :)   

Við vorum 6 sem störtuðum og ég vissi að einn gaurinn var á svipuðu róli og ég.  Það var fínt veður en aðeins meiri vindur en á MÍ.  Í þetta sinn var ég aðeins hægari en planið var með fyrstu hringina, 1-2 sek á hring, var ekkert að stressa mig á því en það kom mér á óvart.  Hljóp í hælunum á síðasta manni fyrri hluta hlaupsins en þegar við vorum u.þ.b. hálfnuð skreið ég fram úr.  Leið þokkalega vel allt hlaupið og átti meira eftir núna en síðast og gat aukið í á endaspretti.  Endaði 4. á tímanum 11:22, þrem sek hægar en vikuna áður  en miðað við vindinn og líðanina í hlaupinu, plús enga keppni þá var ég sátt.  Þórólfur vann á 9:44 og var að bæta sig töluvert.

Þetta var síðasta keppnin í þessari keppnislotu og nú einbeitum við okkur að æfingum næstu tvær vikurnar.  Tókum flotta æfingu á brautinni í Laugardalnum (erum búin að semja við vallarstjórann ;) á þriðjudaginn, 4 sinnum 1000 - 400 - 200 á I hraða sem er 3:43 pace hjá mér.  Henti þessu í Excel og tók út hvíldirnar svo þetta yrði ekki algjör langloka.  Garmin mælir þetta líka aðeins lengra en ég er bara að horfa á tíma á brautinni en ekki pace því það er aðeins villandi:

	Time	Distance	Avg Pace
	3:44.6	1,03	03:38:00
	1:27.9	0,41	03:34:00
	:44.2	0,2	03:36:00
	3:42.3	1,03	03:36:00
	1:27.9	0,41	03:35:00
	:44.6	0,21	03:37:00
	3:42.2	1,04	03:35:00
	1:27.9	0,41	03:37:00
	:43.3	0,21	03:25:00
	3:40.6	1,03	03:34:00
	1:26.9	0,41	03:33:00
	:43.3	0,2	03:38:00

Fimmtudagsæfingin fór svo í vaskinn eða þannig.  Átti að taka 5*1200 á I hraða (3:43 pace) en það var aldrei að fara að gerast á þessum degi.  Fæturnir algjörlega búnir og svöruðu engu.  Hraðinn var svo sem ekki vandamál en ég endaði á að taka 2*1200 - 1*800 og svo 4*400 í lokin en hélt hraðanum.

	Time	Distance	Avg Pace
	4:28.6	1,24	03:37:00
	4:30.5	1,25	03:37:00
	3:00.2	0,83	03:37:00
	1:26.4	0,42	03:28:00
	1:27.6	0,41	03:36:00
	1:28.6	0,41	03:34:00
	1:27.6	0,41	03:34:00

 Næsta lykilæfing var svo á laugardaginn og hún hljómaði uppá 2 * 15 mínútur á T hraða (4:04 pace).  Við vorum bæði frekar svartsýn á að þetta gengi, mikil þreyta í kroppnum.  En ég hékk á því að ég hafði komið sjálfri mér á óvart á síðustu svona æfingu og ákvað að gera mitt besta.  Í versta falli myndi ég breyta þessu í langa rólega æfingu...  Og aftur gekk þetta framar vonum.  Nú er ég steinhætt að vera hrædd við svona æfingar, leið vel og fannst þetta bara gaman!

Split	Time	Distance	Avg Pace
Summary	43:35.6	10,15	4:18
1	15:00.0	3,72	4:02
2	4:00.0	0,84	4:44
3	15:00.0	3,70	4:03
4	4:00.0	0,88	4:32
5	5:35.6	1,01	5:33

Nú þurfum við hjónin að spýta í lófana og auka magnið en við höfum bara ekki komið neinum löngum æfingum fyrir siðustu vikurnar.  Það er nefnilega brjáluð vinna að vera í sumarfríi með tveggja að verða þriggja ára skal ég segja ykkur!