Staðan

Að blogga eða ekki blogga, það er spurningin.  

Ég hef tekið eftir ákveðnu blogg-munstri hjá mér.  Svo lengi sem mér líður vel og lífið er í föstum skorðum þá hef ég löngun til að skrifa.  Þegar það er of mikið áreiti og  breytingar í gangi þá er það bara kvöð.   Nú er staðan þannig að ég bý þar sem ég vil búa, með þeim sem ég vil búa, er ánægð í vinnunni, með frábæra þjálfara og topp æfingafélaga.  

Fjölskyldulífið er ljúft.  Litla barnið okkar er orðið að krakka og þarf ekki eins mikla umönnun.  Hætt á bleyju, farin að spjalla um allt mögulegt, telur upp á tíu... á ensku líka og svo getur hún náttúrulega ALLT sjálf.  Þessi stelpa er svo mikill gleðigjafi að það er engu lagi líkt, hún laðar fram það besta í okkur öllum.

Miðjan hörkudugleg, flott og góð stelpa og ungi maðurinn á heimilinu er komin yfir erfiðasta hjalla unglingsáranna, fjúff...  

Það kemur bara í ljós hvort áhuginn endist, en þegar ég var að skoða gamlar bloggfærslur síðustu daga þá rifjaðist margt skemmtilegt upp og mig langar til að blaðra aðeins hérna, aðallega um hlaupin en líka fólkið mitt og ef mér liggur eitthvað sérstakt á hjarta.  Kannski hætti ég þá að tala eins mikið!  (Nei sennilega ekki...).  

Síðustu níu mánuður eða ca. frá því ég fótbrotnaði síðasta sumar hafa verið mjög viðburðaríkir.  Ég man þegar ég fékk að vita upp á slysó að ég væri brotin, þá vonaðist ég til að geta farið að hlaupa eitthvað af viti og keppa aftur núna í sumar.  Reiknaði með að þetta tæki árið, miðað við reynslu annarra.  Ég þurfti ekki að bíða svo lengi, 6 vikum síðar hljóp ég 10 km í RM á undir 50 mínútum.  Powerade serían byrjaði nákvæmlega 3 mánuðum eftir brot og á dauða mínum átti ég von en að jafna minn besta árangur í seríunni, annað sæti over-all og sigur í Parakeppninni með bónda mínum.  

Í febrúar var ég komin í topp form og farin að æfa fyrir Milanó maraþon sem við hjónin höfðum skráð okkur í töluvert áður en ég brotnaði.  Ég datt á rassinn í hálkunni þrem vikum síðar og tognaði aðeins á hné og mátti ekkert æfa af viti í 3 vikur.  Ekki fyrr búin að jafna mig á því þegar ég varð lasin og með því að keyra mig áfram í stað þess að henda mér í bólið eins og gamalli konu sæmir, þá endaði það með ósköpum og lungnabólgu.  Milanó var afskrifað, en Þórólfur hélt sínu striki með maraþonþjálfunina á meðan ég einbeitti mér að ná heilsu.  

Hjólaði seinni hlutann af Vorþoninu með Þórólfi, mynd frá Summa.

FH hlaupið 5 km, í mars var fyrsta keppnishlaupið eftir vetrar veikindin.  Hljóp það svona til að taka stöðuna, í miðri æfingaviku og það gekk bara ágætlega, tíminn 20:12.  Næsta hlaup var Flóahlaupið 10 km.  Það gekk ekki eins vel, það var kaldara úti og ég of lítið klædd.  Ég fann fyrir í lungunum, erfitt að anda og var stíf og ómöguleg af kulda.  Tíminn 42:02 minnir mig.

  

Nú finnst mér ég aftur vera komin á mjög gott ról og æfingarnar ganga vel.  Við erum þrjú sem höldum hópinn og vinnum vel saman undir stjórn Gunna Palla hjá ÍR og svo fáum við líka að hanga með afrekshlaupurunum.  Svo er það nú bara þannig að í vinnunni hjá mér er frábær hlaupahópur.  Hér er ekkert verið að lufsast 5 í hádeginu, aldeilis ekki.  Við erum með tvo þjálfara sem plana fyrir okkur fjölbreyttar æfingar og stýra hópnum eins og herforingjar. 

Ég fór fyrstu ferðina upp á Esju á föstudaginn (ca 35:30 upp að Steini), fór upp og niður vinstra megin og það er fínt færi fyrir utan drulluna á mýrunum.  Ég notaði öll trixin í bókinni til að lágmarka Esju-harðsperrurnar, notaði stafi, var í compression buxum og sokkum, drakk vel áður en ég fór upp, skokkaði niður en missti mig ekki í hlaup, borðaði banana og drakk kókómjólk um leið og ég kom niður og stoppaði í Mosó sundlauginni á leiðinni heim.  Fór aftur á sunnudaginn (ca. 34:30 upp að Steini), sama aðferð og ég hef aldrei áður komist svona vel í gegnum þetta.  3 dagar í staðinn fyrir að vera ónýt í viku! 

Esja #2

Næsta keppnishlaup er einmitt með vinnufélögunum, en við erum að fara saman í Þórsmörk og ætlum að taka þá í Volcano Trail Run á laugardaginn.    Þetta verður eitthvað!

Veltir vöngum, lítur til baka og biðst afsökunar.

Það hefur ekki farið fram hjá þeim sem þekkja mig að það var stór dagur hjá okkur á laugardaginn.  Þórólfur hljóp heilt maraþon í Vorþoninu eftir góðan undirbúning.  Hann hljóp af stað eins og engill, þurfti að berjast við vindinn og sjálfan sig, uppskar á endanum eins og hann sáði, með sigri og 13 mínútna bætingu á tímanum 2:56:19.  Ég fékk að taka þátt í upplifuninni með honum á hliðarlínunni og hvatti minn mann, svo mikið að sumum fannst nóg um á stundum!  Já, því líkur dagur.   

Fyrir utan árangur míns manns, þótti mér sérstaklega ánægjulegt að sjá Sigríði Einarsdóttur sigra í maraþonhlaupi kvenna og fá að upplifa það að vera heiðruð fyrir vikið af viðstöddum.  Það er nefnilega ekki alltaf þannig...  Það er mér í fersku minni þegar sama kona sigraði Akureyrarmaraþonið 2009 en var látin taka við verðlaunum fyrir annað sætið í súrrealískri athöfn seinna um daginn.  Fyrir þá sem ekki þekkja söguna þá má lesa mitt innlegg í pistli sem ég skrifaði þá, Nýju fötin keisarans.  

Nokkrum mánuðum eftir hlaupið og bloggfærsluna, sem olli heilmiklu fjaðrafoki á sínum tíma, var úrskurðað í Akureyrarmálinu eins og sjá má hér og réttur sigurvegari staðfestur.  Það sem sveið samt sárast var að sjá sigurvegarann sviptann heiðrinum og gleðinni við verðlaunaafhendinguna.  Það var ekki hægt að bæta.  Mér þótti þess vegna einstaklega vænt um að sjá sigurvegarann í kvennaflokki taka á móti sínum verðlaunum, undir dynjandi lófaklappi og ég upplifði að hringnum væri á einhvern hátt lokað núna fimm árum síðar.    

Jæja, aftur að laugardeginum.  Þeir sem standa að Vorþoninu eru upp til hópa miklir sómamenn og reynsluboltar og framkvæmd hlaupsins var að því er ég best veit hnökralaus og allir þátttakendur ánægðir.  

Og þá er komin tími á afsökunarbeiðnina...

Eftir að búið var að hlúa að lúnum hlaupurum var komin tími til að veita verðlaun fyrir fremstu menn og konur.  Í þessu dásamlega fallega umhverfi sem Elliðaárdalurinn er, með ánna niðandi og fuglana syngjandi var verðlaunaafhendingunni valin staður fyrir framan rauðan sendibíl.   Við vorum nokkrir aðstandendur að mynda sigurvegarana í heilu og hálfu maraþoni sem vorum að spá í, okkar á milli, hvort ekki væri hægt að færa hana til, svona u.þ.b. þrjú skref til vinstri til að fá fallegri bakgrunn á mynd á þessari stóru stund.  

Ég bar upp þessa bón, fyrir okkar hönd, við starfsmenn hlaupsins sem sáu um verðlaunaafhendinguna.  Annar starfsmaðurinn gerði sig líklegan til að verða við óskum okkar þegar hinn, með þjósti, harðneitaði og var ekki haggað.

Ég er ansi hrædd um að tenging við söguna hér að ofan hafi ráðið þar mestu um og svo þessi pistill en andagiftina fékk ég eftir að hafa eytt kvöldstund í návist viðkomandi.  Einu samskipti okkar síðustu árin eru nokkrar pínlegar verðlaunaafhendingar þar sem öðrum sigurvegurum er óskað til hamingju þegar þeir fá sín verðlaun afhent en ekki mér.  Þrátt fyrir að ég taki það ekki nærri mér má velta því fyrir sér hvort ekki sé betra að velja manneskju í þetta tiltekna verkefni sem treystir sér til að koma eins fram við alla verðlaunahafa sem, jú borga sama gjald fyrir þátttöku og ættu að fá sömu þjónustu fyrir vikið.  FM-arar mættu taka það til athugunar.

En alla vega, í hita leiksins, í kjölfar neitunarinnar, þá gerðist það áður en ég náði að stoppa mig.  Ég lagði sem sagt til, að viðkomandi myndi fjarlægja prikið úr rassinum á sér eitt augnablik.  Þó svo að þetta hafi verið sagt í léttum tón og með bros á vör, þá skammast ég mín.  Maður á ekki að biðja einhvern um eitthvað sem maður veit að þeir eru ófærir um.  Ég biðst afsökunar.

Það má svo með sanni segja að þessir heiðursmenn er jafn glaðir og glæsilegir fyrir framan rauða sendibílinn eins og...

...tveimur mínútum síðar með náttúruna í baksýn.

Powerade #1 ~ 2013

Aldrei þessu vant vorum við hjónin spriklandi spræk á leiðinni í Powerade hlaup.  Alla jafna erum við frekar lúin svona seint á fimmtudagskvöldum og geispum til skiptis á leiðinni upp í Árbæ.  En alla vega, spriklandi spræk og þvílíkt spennt að taka stöðuna 'eftir brot' í fyrsta alvöru keppnishlaupinu mínu þar sem ég hef samanburð milli ára.  

Æfingarnar hafa gengið mjög vel en nú eru rétt um 8 vikur frá því ég gat farið að stíga almennilega í fótinn og skokka aðeins af stað.  Fyrstu tvær vikurnar fór ég mjög varlega, passaði að hlaupa á sléttu undirlagi og lágmarka álag á ökkla.  Næstu tvær vikur fór ég reglulega í Hólmann til að venja mig við að hlaupa á stígum utan vega og auka þannig styrkinn og mýktina í ökklanum.  Ég var dugleg að gera styrktaræfingar eftir leiðbeiningum sjúkraþjálfara enda mikið í mun að gera allt rétt til þess að ná mér sem fyrst.  Eftir æfingar fékk ég yfirleitt töluverðan bjúg í kringum ökklan og ég svaf í tegjusokk og með hátt undir fætinum.  Ekkert popp í marga mánuði!

 Ég myndi segja að síðustu 4 vikur þá hafi ég getað beitt mér almennilega á æfingum og tekið vel á því án þess að finna nokkurn skapaðan hlut fyrir fætinum.  Ég er annars vegar að æfa með vinnufélögum mínum, tvisvar í viku tökum við góðar æfingar í hádeginu, brekkur, tempó eða spretti og svo hef ég síðustu vikurnar verið hjá honum Gunna Palla með öllum hans frábæru hlaupurum.  Það er frábært að blanda þessu svona saman, í öðrum hópnum er ég mjög sterk en hinum er ég að elta mér sterkari hlaupara.  Fer voða vel með geðheilsuna að upplifa bæði og báðir hóparnir eru mér mikilvægir.  Ég finn að ég er að styrkjast og formið verður betra með hverri vikunni, lungun að taka við sér á ný.

Ég veit fátt skemmtilegra en að standa á ráslínunni með hlaupafélögunum, finna spenninginn hríslast um kroppinn.  Planið var að hlaupa algjörlega eftir tilfinningu, hlusta á kroppinn, huga að stíl og öndun.  Ég vonaðist til að það myndi skila mér sub 45 og í topp 10.  

Strax í upphafi fann ég að ég réð vel við að fylgja gömlum hlaupafélögum og ég var fljót að finna góðan takt.  Eftir brekkuna tók við gott rúll og ég náði að keyra vel niður dalinn.  Eftir stokkinn fór ég aðeins að þreytast og vindur í fangið var ekki að hjálpa til.   Nú fóru öll plön um að hlaupa þetta þægilega og yfirvegað út um gluggann, tveir km eftir, nú skyldi duga eða drepast.   Rafstöðvarbrekkan tók vel í og ég missti eina svífandi fram úr mér upp bekkuna en ég hélt alveg dampi og efst í brekkunni náði ég að taka fram úr nokkrum og svo var bara að bíta á jaxlinn síðasta km og koma sér í mark.  Kláraði á gufunni og lokatíminn 43:51 og sjöunda kona í mark.

Þetta verður skemmtilegur vetur!

Frjáls

Ég datt heldur betur í lukkupottinn, lenti á gömlum og góðum lækni upp á slysó sem skoðaði mig og mat það þannig að ég mætti losna við gipsið og það sem meira var, hann sá ekki ástæðu til að fjárfesta í ofurspelkunni!   'Þetta grær vel og fyrst þú ert farin að geta stigið í hælinn þá er þetta í rauninni eins og rifbeinsbrot.  Þú þarft ekkert að vera í gipsi ef þú ferð bara varlega og notar heilbrigða skynsemi.'.  Jeiii... ég knúsaði hann ég var svo glöð.  Nú get ég hjólað og synt og byrjað að þjálfa upp hreyfigetuna í ökklanum í rólegheitum, allt annað líf.

Við fjölskyldan ákváðum seinni partinn á fimmtudaginn að drífa okkur norður til Orra á Akureyri, klukkutíma síðar vorum við komin af stað og renndum í hlað á áfangastað rétt fyrir miðnætti.  Ferðin gekk eins og í sögu, krakkarnir til fyrirmyndar.  

Föstudaginn notuðum við á Akureyri, röltum um bæinn, fengum okkur gott að borða og slökuðum á.  Við tókum daginn snemma á laugardag og keyrðum á Mývatn þar sem við heimsóttum góða vinkonu okkar.  Eftir gott stopp í Vagnbrekku og hádegismat, héldum við áfram í Jarðvegsböðin í þvílíkri blíðu, svo fallegt í Mývatnssveitinni. Um kvöldið var slegið upp heljarinnar grillveislu hjá Orra með góðum gestum.  Mikið hlegið og skrafað.  Á sunnudaginn fórum við í sund á Akureyri og fikruðum okkur í átt að bænum aftur.  Þórólfur græjaði gistingu fyrir okkur á Laugabakka, sem er ekki svo langt frá Staðarskála.  Skemmtum okkur konunglega og krakkarnir alsælir að komast í íþróttahúsið og léku sér í körfubolta, badminton, fótbolta, kaðlaklifri og gamla tók nokkara léttar yoga teigjur á meðan.  Sváfum eins og englar á Eddu hótelinu og eftir góðan morgunverð og 'round two' í íþróttahúsinu, var ekkert mál að keyra síðasta spottann í bæinn og allir glaðir.

Framundan eru spennandi tímamót, Sonja verður tveggja ára þann 1. ágúst og ég byrja að vinna hjá Betware sama dag.  Hlakka mikið til hvoru tveggja!

 Rölt um bæinn á Akureyri.

Í Vagnbrekku hjá Dagbjörtu.

Stelpurnar komust heldur betur yfir hundahræðsluna!

Sonja er sérstaklega hrifin af hænum.

Vinkonur.

 Jarðböðin á Mývatni.

 Íþróttahúsið á Laugabakka.

Afmælisvika

Strákarnir mínir áttu báðir afmæli í síðustu viku, Gabríel þann 17. og Þórólfur þann 19.  Vorum heilmikið að spá og spögulegra hvernig við ættum að hafa þetta í ár en það varð ofan á að hóa í heljarinnar veislu þann 18., mitt á milli þeirra.   Við reiknuðum með svona 15 - 20 manns til að byja með en þetta vatt aldeilis upp á sig og við vorum með tæplega 30 manns þegar á hóminn var komið.  Þórólfur eldaði dýrindis súpu fyrir mannskapinn með tilheyrandi og svo var kökuveisla á eftir.  Gestirnir fengu fyrirmæli um að vera sérstaklega sjálfbjarga þar sem frúin væri á 'einari' og við fengum rosalega flotta einnota diska, glös, kaffibolla og áhöld í Rekstrarvörum, til að gera þetta einfalt.

Það er skemmst frá því að segja að veislan var alveg æðisleg!  Heiðursgestir voru frænka mín og hennar fjölskylda frá Norge en þau eru í sumarfríi hérna.  Maðurinn hennar er mikill tónlistarmaður og eftir mat og spjall settist hann við píanóið, fékk Þórólf með sér á bassann og svo var spilað og sungið fram eftir.  Krakkarnir skiptust á að syngja einsöng og láta ljós sitt skína.  

Sonja fór í sína fyrstu bíóferð á laugardaginn og þvílík upplifun, henni fannst þetta alveg magnað.  Ljósin, hávaðinn, fólkið, poppið...   Bara allt æðislegt!!!   Og mín sat eins og klessa með uppglennt augun í klukkutíma en þá var hún búin að fá nóg.  Við mæðgur skökklöppuðumst þá fram og lékum okkur þangað til myndin var búin, ekkert mál. 

Allt á réttri leið með fótinn, ég er farin að sleppa hækjunum og hjökta um á göngugipsinu.  Er þessa stundina upp á Slysó í þeim tilgangi að sannfæra bæklunarlæknana að það sé miklu betra fyrir mig að vera í Walker spelku frá Össuri sem ég get tekið af mér og er bara að öllu leyti þægilegti en gipsið.  Krossa puttana, það kemur í ljós næsta hálftímann!

Brotni sperrileggurinn minn.  Brotið sést vel á grennra beininu rétt fyrir ofan miðja mynd.

Það sem ég get gert

Ég var ótrúlega fljót að komast úr 'ég get ekki...' gírnum, í að einbeita mér að finna hluti sem ég get gert.   Ég get t.d. hjólað og það er frábært.  Ég verð betri með hverjum deginum og í morgun hjólaði ég rúma 20 km í góða veðrinu og naut þess að geta verið úti.  Ég skrapp svo niður í bæ eftir hádegi og fékk mér góðan latte og las slúður úti í sólinni.

Hjólatúr út á Ægissíðu.

Te og Kaffi@Eymundsson

Reyndar fór ég aðeins yfir strikið í gær en það var ekki alveg mér að kenna, thí hí.  Daginn eftir að ég brotnaði þá fór Þórólfur í Lyfju fyrir mig og keypti poka utan um gipsið til þess að ég geti farið í sturtu.  Ég fór að skoða pakkninguna og sá þá að þetta er hannað til að fara með í sund!   Þannig að í gær ákvað ég að láta vaða og prófa að fara í sund með blessaðan pokann.  Frænka mín frá Norge er í heimsókn með sína fjölskyldu og við fórum öll saman í Laugardalslaugina og þetta gekk svona svakalega vel, ég synti meira að segja 400 m og allt í góðu.  Rétt áður en ég fór upp úr var ég eitthvað að leika við Sonju og hún sparkaði í pokann, hann losnar aðeins frá löppinni og úbbs... ég rennandi blaut...

Ég hringdi upp á bæklunardeild á leiðinni heim úr sundinu.  'Ehhh.. sko ég var í sturtu og það blotnaði óvart hjá mér gipsið, er eitthvað hægt að gera.. ?'.  'Þú verður að koma og fá nýtt, annars myglar þetta bara'.  Á leiðinni upp á Slysó þá ákvað ég að 'come clean', ég angaði hvort eð er af klórlykt og það skvampaði +o gipsinu, ekkert nokkrir dropar.   'Hvað geriðst?'.  'Þarf ég að segja það?' með skömmustusvip.  'Nei, nei ekkert frekar.'.  Og svo sagði ég alla sólarsöguna, eins og fimm ára með skömmustusvip en samt hálf hlægjandi.   Stelpunum fannst þetta hrikalega fyndið og ein spurði mig af hverju ég hefði fengið fjólublátt gips, 'Það eru bara börn og þroskaheftir sem fá lituðu gipsin...'.  Ég sagðist klárlega tilheyra seinni hópnum og snúllurnar leyfðu mér að fá fjólublátt aftur, hjúkkit.  'En við viljum ekki sjá þig aftur hérna fyrr en þú átt að koma aftur!'  Þannig að ég held að ég verði að láta allar sundtilraunir bíða í bili, eins og þetta var gaman.

Fótbrotinn

Maður veit aldrei og það er eins gott að lifa í nú-inu, það er lexía vikunnar.   Ég sit hérna með gips upp að hné og er rétt svo að átta mig á því að lífið verður aðeins með öðru sniði næstu vikurnar.  

Á miðvikudagskvöld var komið að Ármannshlaupinu sem er fjórða hlaupið af fimm í Powerade mótarröðinni.  Brautin er hröð og góð,  það var flott veður og ég í besta stuðinu mínu.  Ég missti aðeins keppnis mojo-ið mitt fyrr í sumar, var að ströggla of mikið og um leið og áherslan fer af því að hafa það gaman, yfir í að vera of markmiðadrifin, þá gengur mér ekki eins vel.  Hjá mér er algjört samasem merki á milli þess að ég hafi gaman og árangrinum á hlaupabrautinni.   

En alla vega, fullt af góðum konum með og nokkrar miklu hraðari en ég, þá var öll pressa farin og bara tilhlökkun eftir.  Lagði upp með að hlaupa á sub 41 og einbeita mér að því að fara ekki of hratt fyrstu 2-3 km.  Það gekk eins og í sögu, var yfirveguð og leið frábærlega og km flugu árfam einn af öðrum.  Þegar komið var að snúningpunkti var ég 7. kona en ekki langt á eftir næstu tveimur á undan og hafði greinilega verið að vinna á þær.   

Í banastuði eftir rúmlega 4 km.

Ég gaf mér 2 km í að ná þeim í huganum og eftir einn og hálfan var ég komin fram úr báðum og átti helling inni, hrikalega gaman.   Rétt eftir 7 km keiluna var ég komin í hælana á Pétri Helgasyni, vini mínum, og var að undirbúa að kasta á hann kveðju, þegar ég fæ skot rétt fyrir ofan ökklann á utanverðum vinstri fæti.  Aldrei fundið þessa tilfinningu áður og hugsaði með mér að það væri eins gott að þetta væri ekkert sem truflaði þangað til ég kláraði hlaupið!   Rétt á eftir fæ ég stingandi verk á sama stað og finn að þetta er búið, stíg út fyrir brautina, trúi þessu ekki, reyni að stíga í fótinn, gengur ekki.   Horfi á hlauparana einn af öðrum hlaupa fram úr mér, 'Er allt í lagi með þið?', 'Komaso, lítið eftir...'.  Úff...

Tók af mér númerið og skakklappaðist af stað í átt að markinu en eftir 100-200 m gefst ég upp og húkkaði mér far til baka að bílnum okkar.  Ég vissi strax að það var eitthvað mikið að því mér fannst eins og ég væri brotin og að brotin væru að nuddast saman.  Fann ekki lykilinn af bílnum en ég ætlaði bara að bíða eftir Þórólfi eða hringja eftir hjálp en í því kom Arnar, sem varð 2. í hlaupinu fram hjá með foreldrum sínum.  Ég bað hann að stökkva eftir Þórólfi og áður en ég vissi af voru þeir komnir.  Ég spjallaði við foreldra hans á meðan og sagðist halda að ég væri brotin en þeim fannst ég ekki nógu illa haldin og föl, héldu frekar að ég væri tognuð.

Við komum við heima til að ná í föt og Kindle því við reiknuðum alveg með því að þurfa að bíða á Slysó.  Mamma passaði krakkana fyrir okkur og tók vaktina til ellefu en þá tók Gabríel við.   Ég fékk hjólastól og 2 parkódín um leið og ég var búin að skrá mig inn og hjúkkan sem kom með verkjalyfin sagði að ég kæmist örugglega ekki að fyrir miðnætti.  Sendi Þórólf eftir mat handa okkur og það var mjög góð ákvörðun því það kom í ljós að ég myndi ekkert fá að borða og drekka til klukkan þrjú daginn eftir.

  

 Síðasta máltíðin í bili, á biðstofunni á Slysó.

Eftir fjögurra og hálfs tíma bið á biðstofunni bað ég um að fá að komast í rúm af því ég var orðin frekar þreytt í bakinu á að sitja svona lengi og hálftíma síðar fór eitthvað að gerast.  Eftir forskoðun fór greyið Þórólfur loksins heim en hann vildi endilega vera mér til halds og trausts þangað til að ég kæmist í hendurnar á fagfólki.  Ég var send beint í röntgen og klukkutíma síðar fékk ég að vita að ég væri brotin og þyrfti hugsanlega að fara í skurðaðgerð.  Fyrst var talað um að leggja mig inn en ég bar mig svo vel að ég mátti fara heim og svo yrði hringt í mig um leið og bæklunarlæknarnir væru búnir að skoða myndirnar.  Ég fékk spelku gips og var send heim fastandi klukkan fimm um morguninn, 9 tímum eftir að ég kom upp á Slysó.  Það gleymdist að senda með mér verkjalyf og eftir tvo tíma heima, frekar illa haldinn hringdi ég upp eftir og því var reddað. 

Bráðabirgða spelkan mótuð.

Ég heyrði í Orra bróður sem er röntgen læknir og bað hann að kíkja á myndirnar og hann sagði mér að þetta liti vel út að sínu mati og hann væri hissa ef ég þyrfti í aðgerð.  

Ekkert heyrðist frá bæklunarlæknunum og þegar klukkan var að verða eitt, þá gafst ég upp,hringdi og bar mig aumlega.  Úbbss... var ekki búið að tala við þig, þetta á alls ekki að vera þannig að fólk sé látið fasta heima hjá sér og fái ekki að vita neitt... Mjög ólíklegt að þú verði skorin í dag, bæklunarlæknir hringir eins fljótt og hægt er.  Hálf þrjú hringdi bæklunarlæknirinn og baðst innilega afsökunar á þessu öllu saman, farðu og fáðu þér að borða og komdu svo til okkar og við skellum þér í almennilegt gips, það þarf ekkert að skera þig, þetta verður í fínu lagi.   Jeiii...

Frábært starfsfólk á spítalanum, þessi stakk upp á fallega fjólubláu gipsi, snilld!

Langaði mest í hafragraut og góðan kaffibolla á eftir föstuna.  Það var allt annað að koma aftur á Slysó, nú gekk allt hratt og vel fyrir sig og engin bið.  Bæklunarlæknirinn tók á móti mér og sýndi mér myndirnar, brot þvert í gegnum Fibula (sperrilegginn) 6 cm fyrir ofan ökklann.  Smá beinflís sem stóð út úr brotinu en það á ekki að hafa nein áhrif.  Engin hreyfing á beinunum og leit allt saman mjög vel út.  Gips í fjórar vikur og svo verður staðan tekin.  

Ég get gert magaæfingar :)

Maður er rosalega fljótur að aðlagast nýjum aðstæðum og ég var ekki lengi að velta mér upp úr þessu.  Það var aðallega rétt eftir brotið, að sætta sig við að þurfa að hætta í hlaupinu og hugurinn skannaði næstu vikur og markmiðin sem klárlega þyrftu að breytast.  Svo var þetta bara búið, ég sættist við stöðuna eins og hún er og fór að spá í hvernig ég gæti gert það besta úr stöðunni.  Er eiginlega alveg hissa á því hvað ég er róleg og mér líður vel.   Ég finn að verkirnir eru í rénun og gæti trúað að ég verði verkjalaus eftir einn til tvo daga í viðbót.      

Sonja purrar á magan á mömmu sinni.