Glæný Eva

Það duga engin lýsingarorð yfir hversu vænt mér þykir um hana mömmu mína og það er langt síðan ég fór að hugsa um að mig langaði til að kenna mig við hana, eins og algengt er orðið í dag.  Mamma er norsk og heitir Gerd og Gerddóttir var einhvern veginn ekki alveg að virka en hún á líka ættarnafn sem okkur þykir vænt um.  Ég fékk sparkið í rassinn sem ég þurfti fyrir rúmri viku, hysjaði upp um mig, lagðist í rannsóknarvinnu og gekk í málið.

Í dag fékk ég staðfestingu í pósti frá Þjóðskránni.  Beiðni þín um nafnabreytingu hefur verið samþykkt:

Ég var skýrð í höfuðið á henni Evu frænku minni Skarpaas, systur mömmu, en við misstum hana fyrir mörgum árum úr krabbameini, þvílíkur harmdauði.  Mér þótti óendanlega vænt um hana Evu frænku, sem var alltaf kölluð Stor-Eva í fjölskyldunni eftir að ég fékk nafnið mitt og þá var ég að sjálfsögðu Lill-Eva.  Svona var það líka þó ég hafi fljótt orðið höfðinu hærri en hún, ég var Lill-Eva.  Enn þann dag í dag eiga ættingjar mínir í Norge til að kalla mig Lill-Eva.  Ég er staðráðin í að bera nafnið hennar Evu frænku minnar með sóma og ætli ég sé ekki fyrst tilbúin til þess núna.

Ég sérstaklega ánægð með nafna-afmælisdaginn minn, þann 12. júní,  því honum deili ég með vinkonu minni sem mér þykir líka óendanlega vænt um, já alveg út fyrir endimörk alheimsins skal ég segja ykkur <3

Dagurinn var góður að öllu leyti.  Ég byrjaði á að skottast upp Esjuna, sem er klárlega besta leiðin til að leggja grunn að góðum degi.  Á heimleiðinni kom ég við í Erninum og verslaði mér æðislegt fjallahjól sem ég á eftir að njóta bæði í frístundum og sem farartækis í vinnu og fleira.  Þegar ég kom heim fékk ég fleiri góðar fréttir, Gabríel er komin með fasta vinnu í að bera út Fréttablaðið í hverfinu okkar og við mæðgin tökum fyrstu vaktina saman í fyrramálið.  

Nýja hjólið mitt!

Nú sit ég hérna, með rauðvínstár í 'einari' og lífrænt 85% súkkulaði í 'hinari', börnin sofnuð og ég bíð þess að fá bónda minn heim úr sendiför með risakaktusinn okkar.  Þorðum ekki annað en að koma honum í fóstur hjá tengdapabba þangað til Sonja er komin með nógu mikið vit í kollinn til að láta hann eiga sig.  

Læfs gúdd?  

Újeee!

Tvær Esjur og Álafosshlaupið 2012

Tvær Esjur, check!  Var búin að ákveða að taka tvær Esjur á góðum degi í undibúningi fyrir Esjukeppnina sem verður þann 23. og á fimmtudaginn lét ég verða af því.  Ég tók erfiða sprettæfingu á miðvikudaginn og fann aðeins fyrir henni sem er bara gott mál, gott fyrir hausinn að vita að maður getur þetta jafnvel með þreytu í kroppnum.  Ég fór yfirvegað en að mér fannst nokkuð greitt upp fyrri ferðina, tíminn um að Steini var 37 mínútur og það kom mér á óvart, hélt ég væri hraðari.  Á niðurleiðinni fann ég að ég var að reka táslurnar í smásteina og fór að hugsa um að nú þyrfti ég aldeilis að passa mig, gerist þegar fæturnir eru þreyttir.  Rúllaði vel niður skriðurnar og þegar ég komst á beinan kafla... flaug ég á hausinn og skrapaði hné og olboga, ohhhhh!!!   Rauk á fætur og kláraði niður á 24 mínútum, en þessi ferð var voða mikið ströggl eitthvað.  Taka tvö og nú ákvað ég bara að dóla mér eins og mér sýndist, kíkti ekkert á klukkuna.  Rúllaði þægilega upp og niður, giskaði á að ég væri svona 5 - 10 mínútum hægari en í fyrri ferðinni miðað við áreynsluna.  Tíminn upp 37 mínútur, niður 24 mínútur!  Sem sagt nákvæmlega sami tími en miklu auðveldara í seinna skiptið???

Fyrri og seinni ferðin

Eins og 6 ára...

Liljan okkar pikkaði upp enn eina pestina á föstudaginn, kom hóstandi heim úr leikskólanum og rauk svo upp í hita um nóttina.  Litla skinnið hóstar og hóstar en er svo dugleg, bað um að fá að sofa í stofunni til að trufla ekki litlu systur sína.  Ég náði mér líka í óþverra kvefpest á föstudaginn en sem betur fer er það bara í hausnum á mér en ekki fyrir neðan háls...  Hnerra svona 50 - 60 sinnum á dag og í verstu lotunum er ekki annað hægt en að springa úr hlátri, óstöðvandi hnerri og hor út um allt, blehhh...  Reglan er að sé kvefið fyrir ofan háls þá má maður sprikla aðeins og ég skottaðist smá geðheilsutúr með félögunum á laugardaginn, allt í góðu og kom betri heim.

Í dag tókum við hjónin þátt í Álafosshlaupinu, 9 km, í blíðskapar veðri með smá blæstri til að poppa þetta aðeins upp.  Esjan skilar sér í brekkunum og ég fann lítinn mun hvort ég væri að hlaupa upp eða niður :)   Rúllaði þetta á eintómri gleði, sá í skottið á henni Fríðu Rún og Trausta hrausta alla leiðina.  Tók góðan sprett síðasta km og var 3:45 með síðasta km.  Við vorum alveg í stíl hjónin, Þórólfur varð annar af körlunum og ég önnur kona.  Alveg með eindæmum flott umgjörð í þessu hlaupi, allt vel merkt, ávaxta og grænmetishlaðborð eftir hlaup, allir þátttakendur fengu glaðning, við Þórólfur fengum sitt hvor úrdráttarverðlaunin og svo vegleg verðlaun fyrir 2. sætið.  Komum heim með 4 margnota innkaupapoka, 3 derhúfur, kjúkling, stuttermabol og tvö flott Álafoss ullarteppi.  Vorum bæði á okkar besta tíma í þessari braut, bara gaman hjá okkur!  

Fystur karlar, Þórólfur, Ingvar og Bjartmar.

Fystur konur, Eva, Fríða Rún og Agnes.

Að lokum þá verð ég að henda inn mynd af www.hlaup.is úr Krabbameinshlaupinu, en hún sýnir alveg nákvæmlega hvernig mér leið í hlaupinu, svona á þetta að vera!

Lýsi, himneskur hafragrautur og ein og hálf Esja í morgunmat

Þvílík veðurblíða sem við njótum.  Maður nær að njóta þess enn betur þegar þetta eru svona margir dagar í röð.  En til þess að leggja grunn að góðum degi og hafa orku í að gera allt það skemmtilega sem manni langar til að gera, þá mæli ég með lýsi, himneskum hafragraut og einni og hálfri Esju í morgunmat!

Er með smá Ragnar Reykás syndrome.  Eftir að hafa ákveðið að vera fókuseruð á eitt markmið í hlaupunum, þ.e. að hlaupa 10 km á undir 40 mínútum, þá er ég aðeins farin að efast um að það sé það rétta fyrir mig.  Í síðustu viku var ég á leiðinni upp í Heiðmörk þegar ég stóðst ekki mátið og fór í staðinn upp á Esju.  Ástæðan fyrir því að ég hef ekki farið fyrr, er að maður fær 5 daga harðsperrur eftir fyrstu Esjuna að vori, ekkert við því að gera og það var einhvern veginn aldrei rétti tíminn í það.  En alla vega, stóðst ekki mátið, ákvað að GANGA upp og niður, klára málið og taka út mínar harðsperrur.  Þvílík gleði að komast upp á fjöll og á stígana.  Ég er líka undanfarið búin að hlaupa heilmikið í Hólmanum og Heiðmörkinni, elska að hlaupa svona út í móa.  Og þá fer maður að spá... á ég að fókusera eingöngu á sub 40 í götuhlaupi á malbiki, jafnvel á kostnað þess sem mér finnst skemmtilegra, af því bara?  Eða eru meiri líkur á að ég nái sub 40 markmiðinu mínu ef ég er að gera fullt af öðrum skemmtilegum hlutum líka og það verði meiri svona bónus þegar þar að kemur.  Svei mér þá :)

Alla vega þá skráði ég mig í Mt. Esja Ultra Trail hlaupið og ætla að fara tvær ferðir þvert ofan í öll sub 40 plön, thí hí.  Fór smá generalprufu í gær morgun, hljóp fyrstu Esjuna mína í nokkur ár og tók svo hálfa í viðbót til að æfa mig aðeins betur í niðurhlaupinu.  Hrikalega gaman, sé að ég ræð vel við tvær Esjur og nú hlakka ég bara til.

Við tókum líka þátt í Sjómannadagshátíðarhöldunum niðrí bæ í gær.  Lilja var að missa sig af spenningi, búin að lesa dagskránna fram og til baka og rétt áður en við lögðum í hann skaust hún út í garð og kom til baka með fullt fangið af blómum.  'Ég ætla að gleðja leikarana og söngvarana og þakka fyrir mig.  Ég ætla sko að vera hugrökk og láta þau fá blómin, í alvöru mamma'.  (Hvaðan kemur þessi stelpa eiginlega :)

Eva appelsína með blómið sitt og Lilja fiðrildi.

Við sáum Sveppa og Villa sem voru alveg með eindæmum lélegir (fengu endin blóm frá minni... thíhí) og buðu krökkunum upp á þvílíkt metnaðarlausa drasl dagskrá að ég hef bara einu sinni eða tvisvar séð annað eins.  Í alvöru til háborinnar skammar.  En svo komu stelpurnar úr Söngvaborg og voru með flott atriði, Sóli spilaði á gítar og söng með krökkunum, fínt hjá honum og að lokum sáum við skemmtilegt atriði úr Ávaxtakörfunni.  Lilja fékk andlitsmálun og það var verið að gefa ís og kleinuhringi á svæðinu.  Ég hafði ekki hugmynd um hversu fínt hafnarsvæðið er orðið, snyrtilegt og fínt og nóg af litlum krúttlegum stöðum til að fá sér snarl.

Svipmyndir frá Sjómannadeginum.

Við Sonja áttum svo stefnumót við stelpurnar úr bankanum (mömmuhópinn) og krakkana í eftirmiðdaginn.  Frábært fyrir Sonju að komast í tæri við aðra krakka og mömmuna að komast í góðan félagsskap með tilheyrandi gúmmelaði hjá listakokki.  

Play date

Ja það er eins gott að leggja góðan grunn að svona viðburðarríkum dögum og þá er algjörlega nauðsynlegt að vera búin að fá sér góðan morgunmat og taka út hreyfingarpakkann til þess að maður njóti dagsins í botn. Hrundi inní rúm klukkan hálf tíu í gærkvöldi og rankaði ekki við mér fyrr en í morgun, svona á þetta vera!

p.s. Lilja og Þórólfur voru á forsíðu Moggans í dag!

Heilsuhlaupið 2012

Á miðvikudagskvöldið var ég með fyrirlestur í Húsnæði símenntunar í Borgarnesi.  Það var þvílík sumarblíða og notalegt að keyra í rólegheitunum upp eftir.  Fékk reyndar í magann í Mosfellsbænum en þá sá ég að hljólreiðarmaður hafði greinilega lent í umferðaróhappi, lögreglubílar og hjól í vegkantinum.  Sem betur fer fór það nú ekki eins illa og það leit út.  

Alveg hreint magnað hvað maður tekur mikið með sér sjálfur úr svona uppákomum.  Í undirbúningi fyrirlestra rifja ég upp það sem mig langar að koma frá mér, fer yfir glærur og læt þetta svona mjatlast í hausnum á mér í nokkra daga.  Það gerir það að verkum að maður fær einhvern veginn endurnýjaðan fókus á hvað skiptir máli og að lokum orkan sem maður upplifir á vel heppnuðum fyrirlestri fylgir manni í marga daga á eftir.  Ég kom heim upprifin og með nýjar áherslur í hinu og þessu.

Þessa jákvæðu orku var ég staðráðin í að taka með mér í Heilsuhlaupið í gærkvöldi.  Sama bongó blíðan og markmið dagsins að hlaupa á ca. 4:05 pace en aðallega að njóta dagsins.  Ég hélt vel aftur af mér í startinu og var 4. kona eftir fyrsta km.  Var samt töluvert hraðari en ég átti von á og fann að þetta væri dagur þar sem allt gengi upp, pollróleg og vissi að tíminn myndi vinna með mér.  Eftir ca. 3 km náði ég 3. og svo 2. konu nokkru síðar og á snúningspunkti var ég komin í hælana á fyrstu konu.  Við hlupum saman alla leiðina til baka, nánast öxl í öxl, fann að ég réð vel við hraðann og já, naut þess að hlaupa.   Ég er að lesa frábæra bók sem heitir Born to run og síðustu km notaði ég möntru sem vísar í hana, 'Tarahumara, Raramuri, njóttu dagsins, njóttu dagsins' og þannig rúllaði þetta eins og vel smurð vél.  Síðasta km sá ég að ég átti alla möguleika á að vinna hlaupið og þá var það ákveðið.  Hugsaði til hennar mömmu minnar, frænku minnar, vinkvenna minna og vina, sem hafa upplifað það að þurfa að takast á við einhvers konar krabbamein.  Þegar ca. 400 m voru í mark tók ég af skarið og kláraði á fínum endaspretti og tryggði mér sigur í hlaupinu.  Um leið og ég kom í mark rak ég upp skaðræðis gleðióp svo undirtók í hverfinu, thíhí.  Þessi sigur er einn af þeim dýrmætari fyrir mig, flottir Asics skór og drykkjarbrúsi í verðlaun og svo var nú ekki ónýtt að standa á pallinum með honum Kára Steini, tilvonandi Ólympíufara!

Tíminn minn var 41:19 en samkvæmt Garmin var brautin rúmlega 200 m of löng og meðalpace hjá mér var 4:02 sem gaf 40:36 eftir 10 km, en það myndi gera 2. besta tímann minn frá upphafi.  Einn af þessum dögum þar sem allt gengur upp og fullkomið 'zen' í gangi.  Nú taka við aðrar vegalengdir í bili, held að næsta 10 km hlaup sé ekki fyrr en í seinnipartinn í júní og það verður gaman að breyta aðeins til.

Kári Steinn og gamla.

Fyrstu konur í 10 km

Meiri vikan!

Fyrir viku síðan, á föstudagskvöldið, fór stóra lufs (Lilja) að kvarta undan magapínu og klukkutíma seinna kom fyrsta gusan.  Þvílík og önnur eins gubbupest, hún var alveg á röngunni litla skinnið langt fram eftir nóttu og foreldrarnir frekar sloj líka.  Hún var svo eftir sig eftir pestina að hún var heima í þrjá daga að jafna sig almennilega og ná kröftum aftur.  

Lilja að jafna sig eftir pestina með Gatorade. 

Systurnar að leika í herberginu sínu.

Við áttum von á honum Gabríel okkar heim frá Svíþjóð á mánudagskvöldið úr 6 daga keppnisferð.  Við vorum búin að fá pössun til að geta bæði farið til Keflavíkur og tekið á móti okkar manni.  Ég fór á sprettæfingu, þvílíkt gaman í bongóblíðu, heim í sturtu, var rétt búin að renna niður síðasta bitanum af kvöldmatnum og barnapían á leiðinni upp tröppurnar þegar hmmmmþ... Voðalega er ég eitthvað skrítin.  10 mínútum seinna var ljóst að ég var ekki að fara eitt né neitt nema inn í rúm.  Og svo byrjaði ballið en ég hef aldrei upplifað aðra eins vanlíðan og gubbupest, ojjjj...    Þórólfur var farin að ná í strákinn og stelpurnar voru sem betur fer sofandi á meðan það versta gekk yfir en það leið yfir mig í eitt skiptið þegar ég var að reyna að dröslast inn á kló.  Eftir tveggja tíma törn hætti ég að kasta upp en rauk þá upp í hita og var með óráði fram undir morgun, alls konar rugl í hausnum en ég hafði vit á að drekka svona teskeið af sódavatni á hálftíma fresti.  Ég sofnaði svo undir morgun og svaf fram að kvöldmat en þá skreiddist ég fram úr og gat loksins knúsað strákinn minn.  Svaf svo eins og steinn um nóttina og á miðvikudagsmorgun var ég bara furðu spræk og vægast sagt mjög létt á mér... :)  Þá var það hún Sonja sem fór að vera eitthvað lítil í sér en sem betur fer var ég ekki búin að smita hana, hún var bara að bjóða tvær nýjar tennur velkomnar með tilheyrandi átökum og svei mér þá ég sé glitta í tvær eða þrjár í viðbót.  

Við vorum fyrir löngu búin að ákveða að fara í Valshlaupið sem var haldið á miðvikudagskvöldinu og eftir heilan dag með aumri Sonju, þá hljómaði það eins og húsmæðraorlof að hlaupa 10 km í hávaða roki út á Ægissíðu, nýstigin upp úr gubbupest eður ei.  Stelpan rotaðist klukkan sex, barnapían mætti á svæðið og við skrönsuðum niðrá Hlíðarenda.  Tóku smá upphitun til að taka stöðuna á bumbunni og allt í góðu fyrir utan smá þróttleysi.  Ég fór rólega af stað en fyrsti km var í miklum mótvind og reyndi að koma mér fyrir þar sem ég gat náð í skjól en verið á þægilegum hraða.  Eftir að við komum niðrí Nauthólsvík þá fengum við vindinn í bakið og ég hreint og beint sveif og fauk til skiptis út að snúningspunkti, hrikalega gaman.  Jábbs nákvæmlega jafn ekki gaman að fara til baka og eftir einhver hundruð metra í pjakki sjálf þá hinkraði ég eftir næsta manni og við skiptumst á að skýla hvort öðru.  Nokkru síðar bættist Sibba í hópinn og við pikkuðum svo upp 2 hlaupar í viðbót.  Við Nauthólsvík  stungum við Sibba svo af og við tók æsispennadi endasprettur síðasta km.  Sérstaklega skemmtilegt að sjá Hannes frænda í Öskjuhlíðinni að hvetja og þá var eiginlega ekki um annað að ræða en að bíta á jaxlinn og gefa allt í þetta.  Tókst að gera smá bil á milli okkar og halda forystunni í mark en sjæks þetta var ekki gefið.  Þegar öllu er á botninn hvolft þá eru þetta skemmtilegustu hlaupin eftir á, miklu skemmtilegra en að vinna með miklu forskoti.  Þórólfur varð 2. af körlunum svo við vorum voða kát með þetta, gömlu hjónin, fórum heim með skópar, handklæði og húfu í verðlaun.

 Þórólfur að ná honum Friðleifi í Öskjuhlíðinni

 Allt gefið í endasprettinn hjá okkur stelpunum

Gaman :)

Frjálsar, karfa og hlaup

Allir í fjölskyldunni að keppast við eitthvað þessa dagana.  Lilja var að keppa í frjálsum á miðvikudaginn og það er alltaf jafn gaman að fylgjast með henni, hún alveg elskar að spreyta sig á þrautunum.  Krakkarnir í hennar hóp fengu líka að spreyta sig á brautarhlaupi í fyrsta sinn, ræst með byssu og alles.  

Gabríel er í körfuboltakeppnisferð í Svíþjóð og það voru að berast góðar fréttir af honum.  Þeir eru búnir að spila tvo leiki í mótinu og unnu báða með nokkrum yfirburðum.  Það verður spennandi að sjá hvað gerist á morgun.  Það er svo gaman hjá honum og við fáum þau skilaboð frá þjálfurunum að hópurinn sé til fyrirmyndar.

Ég fór í Fjölnishlaupið í dag, generalprufa á hlaupaformið eftir læra meiðslin og til þess að missa mig ekki (planið var að taka þetta sem tempó á ca. 4:15 pace) þá skildi ég keppnisskóna eftir heima og fór í gömlu góðu Nimbusunum.  Veðrið svo fallegt en nokkuð hvasst og ég reyndi að nýta mér skjól eins og ég mögulega gat af stórum og stæðilegum karlmönnum.  Eftir 2 km var ég orðin önnur kona og þá var freistandi að reyna að halda því, hélt mér alla vega við efnið upp brekkurnar í lokin.  Tíminn 42:31 eða nákvæmlega skv. plani og 2. sætið, gaman.  Er orðin alveg stríheil og hlakka til að taka aðeins meira á því í næsta hlaupi en n.b. það verður ekki fyrr en eftir 4-5 daga recovery dútl og hana nú.

Fyrstu konur í 10 km, Eva, Fríða Rún og Jóhanna.  

N.b. allar yfir fertugt!

Þórólfur er sá eini sem er búin að vera spakur (er reyndar úti að hlaupa núna :) en hann fór í guttatúr með vinnufélögunum, gisti á hóteli og skellti sér í golf í morgun.  Gott að fá bóndann heim aftur og hann ætlar að vera í fríi á morgun, hafa það huggulegt og dingla sér með afmæliskellunni sinni.  Snelld! 

Skipt um skoðanir og sprett úr spori

Ein af þessum allt að gerast vikum liðin og svo sem alveg nóg framundan...  Ég var búin að skrá mig í djamm ferð með vinnunni á föstudaginn.  Planið var að bruna upp í sveit, útivera og fjör, pínu sukk, matur og tjútt fram eftir nóttu.  Hljómaði mjög vel fyrir nokkrum vikum (þegar ég skráði mig :) en þegar nær dró þá fann ég að mig langaði frekar að eyða deginum með fólkinu mínu.  Það var nefnilega sveitaferð í leikskólanum hennar Lilju sama dag.  Tókum Sonju með og ég sé ekki eftir því, frábær dagur hjá okkur.

Ég var líka búin að skrá mig í Kópavogsþríþraut fyrir löngu síðan en svo tognaði ég í lærinu og fékk kvef dauðans þannig að það var lítið úr undibúningi.  Ætlaði nú samt að láta vaða svo lengi sem ég væri orðin algóð í lærinu en eftir test á brautinni á miðvikudaginn fann ég að ég var ekki alveg klár í slaginn og frú skynsöm ákvað að segja pass.  Í staðinn fórum við hjónin á æfingu í Heiðmörkina, fengum einkaþjálfun í þetta sinn.  Það eru tvö ár síðan ég hljóp síðast í Heiðmörkinni (out síðasta sumar með bumbuna) og þvílík gleði.  Það er svo ótrúlega fallegt og skemmtilegt að hlaupa um stígana úti í náttúrunni, mmmmm....   Hlupum 21,5 km sem er það lengsta sem ég hef hlaupið eftir burð og ég var orðin svaðalega lúin eftir 16.  Man ekki eftir að hafa orðið svona þreytt á hlaupum í laaaangan tíma en þess ánægjulegra að komast í höfn og svo gott að finna aðeins fyrir átökunum í kroppnum, þ.e. á jákvæðan hátt.  Já, þetta var nefnilega fyrsti hlaupatúrinn frá því í Flóanum sem ég veit ekki af lærinu og fann ekkert fyrir stífleika eftir hlaup.  Jibbíkæjeiii...  Er farin að skoða hlaupadagskránna aftur :)

Við fórum í skemmtilegt (hlaupa) barna afmæli í eftirmiðdaginn en þar voru 10-12 krakkar allir fæddir 2011!  Sonja alveg í essinu sínu að skoða og leika við jafnaldra sína.  Þaðan lá svo leiðin í næstu sveit... í Reykjanesbæ.  Þórólfur vann gistinótt á Hótel Keflavík í Reykjanesmaraþoninu í fyrra og eftir að hafa reynt að nýta hana í rómantíska ferð fyrir okkur án árangurs, ákváðum við að taka stelpurnar með og skoða listahátíð barnanna sem var á dagskrá um helgina.  Við fórum í Víkingaheima, skoðuðum Íslending og útbjuggum víkíngaföt á bangsann hennar Lilju.  Við fórum líka út að borða og komum okkur svo fyrir í notalegu herbergi, spiluðum og höfðum það kósí.

Á sunnudaginn tókum við daginn snemma, Þórólfur og krakkarnir spenntir að komast í hótel morgunmatinn.  Ég er svo mikil lúðakona að ég tók delúx hafragrautinn minn með mér í nesti :þ   Hann er algjörlega það besta sem ég veit og ég tímdi ekki að skipta honum út fyrir eitthvað annað gums.  Eftir smá slökun fórum við í Vatnaveröldina sem kom verulega á óvart.  Frábær laug eða laugar fyrir barnafólk.  Nóg af dóti og skipulögð þannig að við gátum fylgst með báðum stelpunum í einu, ekkert stress.  Mæli eindregið með því að skjótast í dagsferð með ungana, alveg þess virði.  Eftir sundferðina heimsóttum við listasýningu leikskólabarna á Duus, Skessuna í hellinum og enduðum á Víkingaheimum þar sem við lærðum að flétta flott vinabönd og búa til lyklakyppur.

Í tilefni mæðradagsins var haldin Sushi veisla þegar við komum heim en það er uppáhald mömmunar (en ekkert endilega hinna).  Í þetta sinn fengum við sushi frá Tokyo sushi í Glæsibæ sem var bara alveg frábært.   Á morgun fer stóri strákurinn okkar til Svíþjóðar í keppnisferð í körfubolta.  Veit að það verður ótrúlega gaman hjá honum en pínu skrítið að senda hann 'einan' út í heim.