Fall er fararheill...

Vid vorum thvilikt glod og sael ut a flugvelli ad tekka inn thegar afallid dundi yfir.  'Ertu med annan passa?'  Nei, mamma var ekki med annan passa, en tad vantadi rafraenu rondina i hennar passa.  'Tvi midur tu faerd ekki ad fara med...'.   Eitt augnablik var allt onytt en svo var bara ad sjuga upp i nefid og fara i 'vid reddum thessu girinn'.  Hlupum inn a soluskrifstofu Icelandair ut a velli og nadum saeti daginn eftir.  Ta var bara ad redda nyjum passa en tad reyndist trautin tyngri vegna tess ad Mamma er med norskan passa og tad tekur 5 daga ad fa nyjan i sendiradinu.  Vid Gabriel gatum ekki annad en haldid okkar striki og farid af stad en Thorolfur brunadi til baka til Keflavikur og tok vid ad leysa malin.  Skemmst fra tvi ad segja ad Bandariska sendiradid bjargadi malunum i morgun og vid faum hana mommu til okkar eftir tvo tima eda svo.  Jeiiii....

Vid Gabriel komum i gaerkvold upp a hotel og tad er rosalega fint, fer vel um okkur og er med ollum graejum.  Fengum okkur sma bita fyrir hattinn og skodudum nanasta umhverfid, lagum svo eins og klessur fyrir framan 40 tommu flatskjainn i risaruminu okkar thangad til ad vid lognudumst ut af.  

I morgun voknudum vid snemma og forum beint i gymid, tokum godan hlaupatur a brettinu og svo var bara lyft og allt.  Gabriel matti velja morgunmat og hann langadi mest i avaxtabarinn sem er a moti hotelinu (mamman frekar satt :).

Vid forum nidri bae og kiktum a Empires State Building og versludum heilmikid tar i kring og endudum i nyjusuu uppahaldsbudinni hans Gabreils, Macy's.   Hann er buin ad kaupa ser flottar buxur, sko, 3 boli, hatt og jakka.  Vid hittum Lollu fraenku i hadegismat, alltaf gaman ad sja hana og fa frettir af fjolskyldunni i USA.  Nu erum vid maedgin komin aftur upp a hotel, sma afsloppun og svo aetlum vid ut a voll ad taka a moti elsku bestu ommu, va hvad hun faer stort knus um leid og vid naum i skottid a henni!

I kvold er planid a fara upp i Empire State og skoda NY ad kvoldi.  Vedrid er frabaert, 26 stiga hiti og sol eins langt og augad eygir.  A morgun aetlum vid ad dulla okkur eitthvad herna fram eftir degi, kannski fara i ChinaTown og svo leggjum vid i hann til Ohio.  Freka spennt ad sja hvernig eg a eftir a hondla ad keyra i Manhattan traffik... jeehaawww...  

Á vit ævintýranna

Við Gabríel erum í þessu að undirbúa okkur undir langt ferðalag.  Amma í Norðurbrún kemur með okkur og verður okkur til halds og trausts.  Við erum nefnilega að fara að heimsækja föðurfjölskyldu hans Gabríels í Ohio í fyrsta sinn.  Við fljúgum til New York á eftir og verðum þar í tvær nætur áður en við keyrum vestur til Ohio.  Þetta verður spennandi!

Bláskógaskokk og framtíðin

Tók ekki ákvörðun fyrr en seinni partinn á föstudaginn um að fara með bónda mínum í Bláskógaskokkið.  Ég hafði nefnilega fundið svo mikið til í annarri löppinni eftir sprauturnar, svona eins og ég væri með skurð í hnésbótinni.  Endaði með því að ég reif af mér allar umbúðirirnar og þá kom í ljós að þetta var bara plásturinn sem var að meiða mig svona, ekkert annað.  Setti AD krem á og málið var dautt og... ekkert því til fyrirstöðu að hlaupa :)

Það hefur alltaf hist þannig á að eitthvað hefur komið í veg fyrir að við tökum þátt, þannig að við vorum voða spennt að fá að hlaupa þessa fallegu leið, í svona líka fínu veðri.  Ég er orðin vel heimavön á þessum slóðum eftir allar hjólakeppnirnar mínar.  Rétt fyrir hlaupið náði ég tali af æfingafélaga mínum sem er læknir og spurði hann meira út í Carpal Tunnel Syndrome. Hann skoðaði á mér höndina, sem n.b. er ennþá í algjöru lamasessi.  Hann fræddi mig á því að við erum ekki að tala um daga í bata, heldur vikur.  Ég þarf að fylgjast vel með þessu og passa mig, í versta falli þarf að skera við þessu og losa þannig um þrýsinginn á Median tauginni sem orsakar þetta máttleysi.

Jaháhhh... hugsaði ég með mér, þá þarf ég sennilega að skipta yfir í plan A aftur, þ.e. að leggja áherslu á að ná mér í topp hlaupaform, en ég hafði í vor skipt yfir í plan B, sem var að leggja áherslu á þríþrautina. Það sem ég finn að gerist þegar ég er með hugann við þríþraut er að maður er einhvern veginn alltaf að spara sig pínulítið í því sem maður er að gera þá stundina til að eiga inni fyrir næstu æfingu í einhverju öðru...  Og þetta gerist líka í keppnum.  Í hlaupunum hef ég ekki fundið fyrir hungrinu í að bæta mig eða gefa allt í þetta, alltaf með hugann við næstu æfingu sem er handan við hornið og enginn tími í recovery...

En aftur að hlaupinu.  Það voru hörku góðar hlaupakonur með og nú breyttist planið hjá mér frá því að ætla að dóla þetta huggulega, í að sjá hversu vel ég gæti hlaupið.  Eftir nokkra km vorum við 4 konur í fremsta hóp, sem fljótlega skiptist í tvær og tvær, ég var í seinna hollinu.  Mín strategía var einföld, reyna að hanga í 3. konu eins lengi og ég mögulega gæti og ná þannig topp æfingu út úr þessu.  Það gekk vonum framar og þegar leið á hlaupið sá ég að þó ég þyrfti að hafa mig alla við á sléttum köflum og upp brekkurnar, þá átti ég auðveldara með að rúlla niður brekkurnar.  Þegar 3-4 km voru eftir þá lét ég vaða niður langa brekku og náði 100-150 m forskoti, sem ég náði að halda alla leið í mark.  Síðustu km voru frá 3:30 til 3:55 pace og ég fann í fyrsta skipti í langan tíma gömlu góðu keppnishörkuna mína.  Endaði sem sagt í 3. sæti á rúmri 1:11 (16,1 km), ca. 1 og 1/2 mín á eftir fyrstu konu (er ekki búin að sjá staðfest úrslit...)

Hér eru úrslitin!

Hlakka til að einbeita mér að fullum krafti að því að hlaupa hratt og nú er fókusinn aftur kominn á sub 40!  

Sprauta honom...

Fór í eftirmeðferð eftir æðahnúta skurðaðgerðina áðan, fjórar sprautur samtals.  Er komin í sexy lærasokkana aftur og þarf að slaka á í tvo daga, bannað að fara í sturtu.  Hentar mér ágætlega núna.  Á sunnudaginn ætla ég að vera komin með mátt í höndina og legs to die for...  :) 

Staðan í stigakeppninni í götuhjólreiðum!

Átta

Við hjónin vorum heldur betur samstillt í gær í Miðnæturhlaupinu, Þórólfur var 8. karl í mark og ég 8. kona!

Svo þreytt...

Er búin að vera alveg brjálæðislega þreytt eftir helgina.  

Eftir dagleiðina á laugardaginn fann ég fyrir máttleysi í hægri hendinni. Ég þurfti að taka vel á því til þess að halda í við Daníel Smára, sennilega ekki verið nógu dugleg að skipta um stöðu á stýrinu og fengið einhvers konar álagsmeiðsl.  Ég á í mestu vandræðum með daglegar athafnir (eins og að pikka á lyklaborð), gripið er handónýtt á milli þumalfingurs, löngutangar og baugfingurs.  Finn samt ekkert fyrir verkjum, er bara drullu máttlaus.  Passaði vel uppá að reyna að hvíla hendina á sunnudaginn í Garfningnum og svo síðustu daga.  Staðan er samt ennþá sú, að ég er ekki mikið betri og þarf sennilega að láta kíkja á þetta á eftir til að vita nákvæmlega hvernig ég á að bregðast við.

Eins og alltaf þegar ég finn fyrir svona þreytu þá skoða ég æfingadagbókina mína og þar fæ ég yfirleitt staðfestingu á því að, já, nú er komin tími til að slaka á.  

Æfingadagbókin mín síðustu vikur:

Í kvöld er Miðnæturhlaupið og ég ætla að skokka mér til skemmtunar og yndisauka, hvetja manninn minn til dáða og vini mína.  Og nei, ég ætla ekki undir 40!

Litla prinsessan í risinu

Það er þvílík hamingja hjá vinum okkar í risinu. Þau ljóma af stolti yfir litlu prinsessunni sinni, svo gaman að fá að taka þátt í þessu með þeim. Lilja er búin að fara margar ferðir upp með pakka og dót handa 'ogguponsupínulitla barninu hennar Karolinu'

Lilja dáist að henni í gamla rúminu sínu.


Velkomin í heiminn, Suzanna!